{mosimage}Το 12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα, στο πλαίσιο του ελληνικού τμήματος, πραγματοποιεί αφιέρωμα με τίτλο «Ιστορίες του Αιγαίου», προβάλλοντας έργα που τεκμηριώνουν και ενοποιούν γεωγραφικά έναν τόπο γεμάτο έντονες αντιθέσεις, αλλά και ισχυρούς συνδέσμους.

Το αφιέρωμα αποτίνει φόρο τιμής στον διακεκριμένο ντοκιμαντερίστα και φίλο του Φεστιβάλ, Γιώργο Κολόζη, που έφυγε από τη ζωή το περασμένο φθινόπωρο. Ο πολυβραβευμένος έλληνας δημιουργός με την ανήσυχη, ποιητική ματιά του, συνέθεσε μέσα από την σειρά ντοκιμαντέρ Αιγαίο νυν και αεί, ένα διεισδυτικό πορτραίτο του Αιγαίου. Στο 12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης θα προβληθούν τρεις ταινίες του, καρποί μιας περιπετειώδους θαλασσινής περιπλάνησης που πραγματοποίησε ο Γιώργος Κολόζης με το ιστορικό καΐκι του καπετάν Ανδρέα Ζέππου. Στο ταξίδι του συναντά και κινηματογραφεί αυθεντικούς ανθρώπους του Αιγαίου: Τον καλύμνιο σφουγγαρά καπετάν Νικόλα (Καπετάν Νικόλας ο «μοναχός», 2002), δύο νησιώτες – αυτοδίδακτους μουσικούς, (Η μουσική γαλήνη της ψυχής, 2002), αλλά και τους καραβομαραγκούς στον Ταρσανά της Σύρου (Αέρας στα πανιά μας, 2002).

Η θεματολογία των ταινιών αναδεικνύει τις ιδιαιτερότητες κάθε νησιού καθώς και χαρακτηριστικές αιγαιοπελαγίτικες μορφές, αποκαλύπτει ευαίσθητες αλλά και σκληρές όψεις της ανθρώπινης φύσης, και εμβαθύνει στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του Αιγαίου, επιχειρώντας να διερευνήσει τις αμφίσημες επιπτώσεις του εκσυγχρονισμού στο φυσικό τοπίο και στον ίδιο τον άνθρωπο. 

Οι ταινίες του αφιερώματος

Όλα τα δειλινά (1996) του Μαθιού Γιαμαλάκη
Ο δημιουργός στρέφει τον κινηματογραφικό του φακό στην Πάτμο και με άξονα το μοναστήρι που για αιώνες καθορίζει την οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη του νησιού, εισχωρεί στις ζωές των κατοίκων του.
Φωνή Αιγαίου (2004) της Λυδίας Καρρα
Η βραβευμένη σκηνοθέτιδα ερευνά μέσα από αρχειακό υλικό τις ιστορικές και κοινωνικές ρίζες που προξένησαν σταδιακά την αισθητική υποβάθμιση, την καταστροφή του οικοσυστήματος, αλλά και την άναρχη δόμηση του Αιγαίου. Παράλληλα καταγράφει τον λόγο – αντίλογο μελετητών και κατοίκων, δομώντας έναν καίριο και πολυδιάστατο προβληματισμό.

Επιστροφή στη Μήλο (2008) του Νίκου Αλπαντάκη
Αφετηρία του σκηνοθέτη, η μυστηριώδης προσωπικότητα του Αγαθοκλή Κυπριώτη, ενός αστού αγωνιστή της Αντίστασης που αυτοεξορίστηκε στη Μήλο, πρωτοστάτησε στον εκσυγχρονισμό της ζωής του νησιού, κινηματογράφησε τους κατοίκους του και το εγκατέλειψε, 17 χρόνια μετά, για αδιευκρίνιστους λόγους.

Πόρος – Σεφέρης (1990) του Γιάννη Σμαραγδή
Η ταινία ακολουθεί τα βήματα του Σεφέρη, ο οποίος στον Πόρο έγραψε την ποιητική σύνθεση «Κίχλη», με εικόνες και πλάνα που γεννιούνται από τις λέξεις και τους στίχους.

Μνήμες από το χαμάμ (2000) της Πέγκυς Βασιλείου
Μέσα από μαρτυρίες νησιωτών παρακολουθούμε την καθημερινότητα στο χαμάμ της Ρόδου, το οποίο κατά τη δεκαετία του ’70 υπήρξε πόλος έλξης για τους έλληνες, τούρκους, εβραίους και ευρωπαίους κατοίκους του νησιού, αλλά και τους εκπροσώπους του εκάστοτε ξένου κατοχικού στρατού.

Λέρος, η ελευθερία είναι θεραπευτική (2003) του Αντρέα Λουκάκου
Το Κρατικό Θεραπευτήριο Λέρου υπήρξε μια δυσπρόσιτη, παρεξηγήσιμη και αθέατη πλευρά του Αιγαίου. Όλη η αλήθεια για το ψυχιατρείο του νησιού αποκαλύπτεται στο βραβευμένο ντοκιμαντέρ  με τη μορφή ενός συγκλονιστικού ταξιδιού στις ψυχές των ασθενών και των εργαζομένων του, μέσα από αφηγήσεις και των δύο πλευρών.

Express Scopelitis – Η μάνα των νησιών (2008) του Μανώλη Καζαμία
Στο ντοκιμαντέρ ξετυλίγεται το χρονικό της σχέσης που συνδέει την οικογένεια Σκοπελίτη με τους νησιώτες της άγονης γραμμής. Εδώ και 50 χρόνια, η ανάπτυξη και η επιβίωση αυτών των μικρών κοινωνιών οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο δρομολόγιο του θρυλικού «Express Scopelitis».

No name-Ανώνυμοι Σύρου (2004) του Βασίλη Κεσίσογλου
Ένα ντοκιμαντέρ που μας ταξιδεύει στη Σύρο για να παρουσιάσει τα έργα και τις ημέρες του ομώνυμου μουσικού συγκροτήματος. Ένα ενδιαφέρον μουσικό οδοιπορικό, με ‘ξεναγούς’ τα νεαρά μέλη του σχήματος και τη ζωή τους στο νησί.

Οι γυναίκες με τα μαύρα (2006) της Ανθής Νταουντάκη
Πορτραίτα, πέντε ηλικιωμένων γυναικών και μοναδικών κατοίκων στο χωριό Μαράλια της Κρήτης. Οι γυναίκες, όλες τους χήρες, μας κάνουν κοινωνούς της καθημερινότητάς τους, αλλά και των πιο μύχιων πλευρών της προσωπικότητάς τους.

Οι ψυχές των καϊκιών (2001) του Νίκου Καρακώστα
Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί αρχειακό υλικό από τις προσωπικές περιηγήσεις του, για να δώσει φωνή σε αυθεντικούς ανθρώπους της θάλασσας και των νησιών μέσα από το πρίσμα κυρίαρχων δίπολων, όπως στεριά – θάλασσα, ζωή – θάνατος, αρχή – τέλος.


 

e-max.it: your social media marketing partner