{mosimage}Το Goethe-Institut Athen και η Ταινιοθήκη της Ελλάδος παρουσιάζουν το κινηματογραφικό αφιέρωμα: Αντίο Χειμώνα – Κινηματογραφικοί προάγγελοι μιας μεγάλης αλλαγής. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα που υλοποιήθηκε με τη συνεργασία του Πολιτιστικού Ιδρύματος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και της Γερμανικής Ταινιοθήκης του Βερολίνου (Stiftung Deutsche Kinemathek) με αφορμή τη συμπλήρωση των 20 χρόνων από την πτώση του Βερολινέζικου Τείχους (1989-2009). Το αφιέρωμα σε επιμέλεια του γερμανού θεωρητικού και κριτικού κινηματογράφου Claus Löser, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Berlinale το 2009, συγκεντρώνοντας πλήθος κόσμου, και κατόπιν σε διάφορες πόλεις ή φεστιβάλ. Οι κινηματογραφικοί προάγγελοι της μεγάλης αλλαγής –ή καλύτερα της ειρηνικής επανάστασης στην Ευρώπη προέρχονται από τη Γερμανία (Ανατολική και Δυτική) και διάφορες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και έχουν «γεννηθεί» την τελευταία δεκαετία του Ψυχρού Πολέμου: 9 ταινίες μεγάλου μήκους, 2 μεσαίου μήκους ντοκιμαντέρ, 2 μικρού μήκους animation και 6 πειραματικές ταινίες, αρκετές από αυτές λογοκριμένες ή απαγορευμένες, που δεν είχαν προβληθεί ποτέ στη Γερμανία, συχνά και στη χώρα παραγωγής τους, προβάλλονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε αποκατεστημένες κόπιες από τη Γερμανική Ταινιοθήκη του Βερολίνου και την Ταινιοθήκη του Goethe-Institut Athen, μεταξύ των οποίων και σπάνια αριστουργήματα όπως τα Αντίο χειμώνα, Το γεράκι που χορεύει, Εγώ η κόμισσα και Η Σύριγγα. Τόποι «γέννησης»: εν μέρει τα κινηματογραφικά στούντιο της Βουλγαρίας, της Πολωνίας, της Ουγγαρίας, της Ρουμανίας, της Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας, της Σοβιετικής Ένωσης και της Τσεχοσλοβακίας και εν μέρει οι μεταιχμιακές περιοχές του κινηματογράφου (π.χ. η πειραματική δημιουργία) ή το καλλιτεχνικό περιθώριο.
Λίγα λόγια για το αφιέρωμα
Σχεδόν όλοι οι καλλιτέχνες που παρουσιάζονται στο πρόγραμμα αυτό υπήρξαν θύματα της «κρατικής παρέμβασης», ενώ οι ταινίες τους λογοκρίθηκαν και ακρωτηριάστηκαν, ξεχασμένες για χρόνια από το κοινό. Ακόμη κι αν οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης αντιμετωπίστηκαν ιστορικά σαν ένα «μπλοκ», ιδωμένες με όρους κοινωνικούς, πολιτικούς και καλλιτεχνικούς δεν αποτέλεσαν ποτέ ένα ενιαίο σύνολο. Το κατά Λένιν «ο κινηματογράφος είναι η πιο σημαντική μορφή τέχνης» συνοψίζει τη σημασία της κινούμενης εικόνας για τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, υπό τη σφαίρα επιρροής του Κρεμλίνου, σε διαφορετικές ωστόσο διαβαθμίσεις.
Η νέα αυτή ανάγνωση των «ξεχασμένων ταινιών» αποκαλύπτει την διορατικότητα των σκηνοθετών  σε συγκυρίες μη ορατές ακόμη στο «γυμνό μάτι». Οι ταινίες του αφιερώματος ασυνείδητα πάλλονται σε μια αίσθηση αλλαγών που θα γίνονταν εμφανείς στην κοινωνία αρκετά χρόνια αργότερα, ενώ προοικονομούν σαν ‘σεισμογράφος’ την κατάρρευση του ευρωπαϊκού κομμουνισμού, επιβεβαιώνοντας την «ευαισθησία» του κινηματογράφου ως μέσου. Μιλούν για μια πραγματική ουτοπία και την ακεραιότητα της δημιουργικής ενέργειας και μαρτυρούν το κουράγιο δημιουργών που αψηφούν τους μηχανισμούς ελέγχου, με το αντίστοιχο τίμημα. Απ’ όπου κι αν προέρχονται όλοι οι «προάγγελοι» εκφράζουν την ελπίδα για μια ριζική αλλαγή, για ένα «άνοιγμα» - οικονομικό, πολιτικό, προπάντων καλλιτεχνικό, διευρύνοντας τα καλλιτεχνικά σύνορα, είτε ως φόρμα είτε ως περιεχόμενο και διακηρύσσοντας με θάρρος την επιτακτική ανάγκη για αλλαγή.
e-max.it: your social media marketing partner