Τι είναι αυτό που έχει κάνει το κρασί του Μπορντό να ξεχωρίζει εδώ και αιώνες; Συνώνυμο του πλούτου και της δύναμης, τα κρασιά του Μπορντό έχουν γίνει αντικείμενο πόθου για βασιλείς, αυτοκράτορες και μεγιστάνες. Τώρα όμως κάτι πρωτοφανές συμβαίνει στο Μπορντό, και αυτό είναι η Κίνα.  Η ζήτηση από την τεράστια αυτή αγορά για τα καλύτερα κρασιά του κόσμου έχει ωθήσει τις τιμές σε επίπεδα πρωτοφανή στην ιστορία του Μπορντό, φέρνοντας ανείπωτο πλούτο στην περιοχή. Η δίψα του «κινέζικου δράκου» για Μπορντό, όμως, κλονίζει τις μακραίωνες παραδόσεις της γαλλικής περιφέρειας. Η αφήγηση του Russell Crow και η συγκλονιστική φωτογραφία του Lee Pulbrook μάς ταξιδεύουν σε μια συναρπαστική διαδρομή από το Μπορντό ως το Πεκίνο και από το πάθος για την τέχνη της οινοποίησης ως τις απομιμήσεις κρασιού της Άπω Ανατολής.

Τετάρτη 5  Φεβρουαρίου 2014, στις 20.00 στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών

Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με τον Γιάννη Παρασκευόπουλο, Γεωπόνο Α.Π.Θ. και Διδάκτορα Οινολογίας του Πανεπιστημίου Bordeaux II

Με ελληνικούς υπότιτλους. Τιμή εισιτηρίου: 6€

H ταινία προβάλλεται στον Κινηματογράφο ΔΑΝΑΟΣ την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου (για την ώρα προβολής παρακαλώ τηλεφωνήστε στον κινηματογράφο: 210-6922655).

Μετά την προβολή θα κληρωθεί ένα σπάνιο κρασί από το Μπορντό, χορηγία της κάβας KYLIX (Καρνεάδου 20, Κολωνάκι, τηλ.: 210-72.45.143), θα κληρωθεί επίσης ένα Σαββατοκύριακο στην Κέα (Keahouses.com) καθώς και ένα γεύμα by Αντζελίνα Καλογεροπούλου με θέμα Red Obsession για 2 άτομα στο Breeder Feeder (Γκαλερί Breeder, Περδίκα 6, Μεταξουργείο, Τ: 210-3317527).

Με την επίδειξη του εισιτηρίου CineDoc-Red Obsession θα ισχύει 15% έκπτωση στο Scala Vinoteca  (Σίνα 50, Τ: 210-3610041)

Πληροφορίες: www.cinedoc.gr, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., Τ: 210-7211073                         

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ WARWICK ROSS

Είστε Αυστραλός σκηνοθέτης, τι σας έκανε να επιλέξετε να κάνετε μία ταινία με θέμα τα Γαλλικά κρασιά και την Κίνα; Από που ξεκίνησε αυτή η ιδέα;

Ήταν θέμα συγκυρίας. Η ιδέα γεννήθηκε κατά τη διάρκεια πτήσης από το Σίδνεϊ προς το Λονδίνο. Ο Andrew Caillard, ένας Wine Master, έτυχε να είναι στην ίδια πτήση και πιάσαμε την κουβέντα. Είχαμε γνωριστεί παλιότερα και αυτός γνώριζε ότι ήμουν σκηνοθέτης και οινοποιός.  Εγώ ήξερα ότι ήταν Wine Master. Ο Andrew με ρώτησε αν είχα ποτέ σκεφτεί να κάνω μια ταινία για το κρασί, δεν είχα. Καθώς οι ώρες περνούσαν εγώ γινόμουν όλο και πιο περίεργος να μάθω όλο και περισσότερα για το Μπορντό, μια περιοχή που φαινόταν να ξέρει καλά. Μου εξηγούσε ότι οι τιμές του κρασιού είχαν εκτοξευθεί στα ύψη κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων ετών, για έναν και μόνο λόγο, την εμφάνιση της Κίνας. Στην πραγματικότητα, παρά την παγκόσμια οικονομική κρίση, που αποδεκάτισε τις αγορές της Αμερικής και της Αγγλίας για αυτά τα σπάνια κρασιά, η οικονομία της Κίνας είχε δυναμώσει, φέρνοντας νέους εκατομμυριούχους που διαμόρφωναν πλέον την αγορά. Αυτό ήταν που με συνεπήρε.

Ήταν δύσκολο για εσάς να αποκτήσετε πρόσβαση στους αμπελώνες στο Μπορντό και να καταφέρετε να μιλήσετε με τους ιδιοκτήτες και τους μάνατζερ; Σας άνοιξαν πρόθυμα τα κελάρια τους;

Ο Andrew είχε πολύ καλές διασυνδέσεις στο Μπορντό. Τους Wine Masters τους σέβονται και είναι πάντα ευπρόσδεκτοι στο Μπορντό. Ο Andrew ήταν μέλος για πολλά χρόνια, όμως στους περισσότερους αμπελώνες ήταν πολύ επιφυλακτικοί καθώς είχαν  δυσάρεστες εμπειρίες με ντοκιμαντερίστες.  Παρόλα αυτά, άνοιξαν τις πόρτες τους σε μας, καθώς είχαν εμπιστοσύνη στην ακεραιότητα του Andrew. Τα ντοκιμαντέρ απαιτούν γυρίσματα σε μεγάλο χρονικό διάστημα και έτσι, στην περίπτωσή μας, χρειαστήκαμε περισσότερους από 12 μήνες, για να κερδίσαμε την εμπιστοσύνη τους.

Η ταινία παρακολουθεί τα κρασιά του Μπορντό για περισσότερο από δύο χρόνια.  Πόσο καιρό δουλεύατε συνολικά για την ταινία αυτή;

Μετά από αυτή την πρώτη συνάντηση στο αεροπλάνο, επικοινώνησα με  τον πολύ παλιό μου συνεργάτη, David Roach. Στη συνέχεια ο Andrew, ο David και εγώ συναντηθήκαμε για να συζητήσουμε πώς να προχωρήσουμε με την ταινία. Εξήγησα στον Andrew ότι θα χρειαστούμε περίπου 6 μήνες για έρευνα και για να βρούμε χρηματοδότηση πριν ξεκινήσουμε τα γυρίσματα. Ο  Andrew είχε άλλη γνώμη.  Μας είπε ότι θα έπρεπε να είμαστε στο Μπορντό σε 4 εβδομάδες για να ξεκινήσουμε τα γυρίσματα, επειδή κάθε χρόνο, στις αρχές Απριλίου, οι  οινοπαραγωγοί του Μπορντό παρουσιάζουν τα καινούρια τους κρασιά στους κριτικούς για την αξιολόγησή τους. Φήμες λέγανε πως  η σοδειά του 2010 του Μπορντό θα ήταν η καλύτερη στα τελευταία 100 χρόνια. Αν χάναμε αυτό το γύρισμα, θα χάναμε μια κρίσιμη στιγμή στην ιστορία του Μπορντό. Έτσι, τρεις εβδομάδες αργότερα ήμασταν στο αεροπλάνο και πηγαίναμε για γύρισμα. Αυτό συνέβη τον Απρίλιο του 2011. Επιστρέψαμε πάλι τον Ιούνιο για να κινηματογραφήσουμε  το καλοκαίρι, στην συνέχεια πάλι τον Σεπτέμβριο για τον τρύγο του  2011 και τέλος τον Απρίλιο του 2012. Καταγράψαμε ολόκληρο τον κύκλο εργασιών.

Ποια είναι η δική σας σχέση με τα κρασιά; Είστε συλλέκτης, δοκιμαστής ή απλά σας αρέσει να το απολαμβάνετε;

Είμαι οινοποιός. Οπότε έχω τις γνώσεις που έχει κάθε παραγωγός κρασιού. Αυτό μου επιτρέπει να αισθάνομαι αρκετά οικεία με το θέμα και τη διαδικασία παραγωγής και να καταλαβαίνω σε κάποιο βαθμό τους παραγωγούς του Μπορντό. Μου αρέσει το καλό κρασί, πέρασα 12 μήνες μέσα στα καλύτερα οινοποιεία του κόσμου. Τα κρασιά που δοκιμάσαμε σου έκοβαν την ανάσα. Δεν είμαι στην αλήθεια ούτε συλλέκτης, ούτε δοκιμαστής. Απλά μου αρέσει να το απολαμβάνω.

Για το έργο αυτό δουλέψατε με πολλούς επιφανείς από τον διεθνή κόσμο του κρασιού, τον Robert Parker και τον Francis Ford Coppola. Ποιά ήταν η πιο εντυπωσιακή συνάντηση που είχατε σε ολόκληρο το ταξίδι σας;

Νομίζω ότι θα πρέπει να χωρίσω την απάντηση σε 2 μέρη.

Από την πλευρά του κινηματογραφιστή, ήταν μοναδική εμπειρία που πήρα συνέντευξη και μίλησα για τη σκηνοθεσία με τον Francis Ford Coppola. Νομίζω ότι αυτή η συνάντηση ήταν η πιο εντυπωσιακή από όλες τις άλλες, γιατί είμαστε και οι δύο κινηματογραφιστές και οινοπαραγωγοί. Συζητήσαμε  για τα κοινά της παραγωγής ταινιών και της παραγωγής κρασιών. Δεν ξέρω γιατί αυτές οι δύο τέχνες πάνε μαζί τόσο καλά, όμως πάνε.

Από την πλευρά του οινοπαραγωγού, ο Oz Clarke ήταν μία εντυπωσιακή συνέντευξη.  Η ειλικρίνειά του, οι ιδέες και τα ανέκδοτα του ήταν υπέροχα!

Ο Christian Moueix από τα Château Pétrus ήταν ο πιο φιλοσοφημένος ανάμεσα στους 82 συνεντευξιαζόμενους μας, είναι αφοπλιστικός, χαρισματικός, ένας λάτρη της τέχνης του αμπελιού, ένας ποιητής. Μας κέρδισε. 
 
Ο Ράσελ Κρόου αφηγείται την ταινία.  Γιατί τον διαλέξατε;

Ο Ράσελ Κρόου είναι φίλος του παραγωγού Rob Coe και αγαπά επίσης τα κρασιά! Το θέμα της ταινίας του άρεσε - Μπορντό και Κίνα. Η πρόκληση ήταν να καταφέρουμε να βρούμε λίγο χρόνο μέσα στο πολυάσχολο πρόγραμμά του. Ήταν στα γυρίσματα της ταινίας "Νώε" στη Νέα Υόρκη και τελείωνε παράλληλα την ταινία "Les Miserables". Όμως ο τυφώνας Sandy, ο οποίος προκάλεσε μεγάλη δυστυχία σε τόσους ανθρώπους, τον ανάγκασε να αναβάλει το πρόγραμμά του, και έτσι βρήκε λίγο χρόνο για να μπορέσει να κάνει την ηχογράφησή μας.

Ξεκινώντας από το Μπορντό, το RED OBSESSION μας ταξιδεύει στην Κίνα, επιτρέποντάς μας να ανακαλύψουμε τον μεγάλο άγνωστο κόσμο των Κινέζων συλλεκτών και παραγωγών. Πώς βιώσατε αυτή την ανακάλυψη;

Ήμασταν αρκετά τυχεροί γιατί καταφέραμε να αποκτήσουμε πρόσβαση σε χώρους στην Κίνα, που ποτέ δεν θα μας επέτρεπαν να πάμε  ακόμα και αν γνωρίζαμε την ύπαρξη τους. Ο Demei Li, ο πιό διάσημος οινοποιός της Κίνας και αναγνωρισμένος λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου στο τμήμα Γεωπονίας, μας πρότεινε να τον συνοδεύσουμε στον αμπελώνα του, που βρισκόταν στην Αυτόνομη Περιφέρεια Xinjiang Uyghur στην δυτική Κίνα, στον παλιό δρόμο του μεταξιού, όπου τώρα οι κινεζικές αρχές έχουν φυτέψει χιλιάδες στρέμματα με αμπέλια.  Είδαμε κόκκινες ερήμους, καραβάνια από καμήλες και παραδοσιακές μουσουλμανικές κοινότητες.  Ήταν σκηνές που θύμιζαν τον Λόρενς της Αραβίας.  Αυτό είναι το όνειρο κάθε κινηματογραφιστή.

Έτσι αποκτήσαμε πρόσβαση στους συλλέκτες. Η υψηλή κοινωνία στην Κίνα, είναι πολύ κλειστή, ειδικά για τους ξένους και έτσι πήρε πολλούς μήνες στους συνεργάτες μας που μεσολαβούσαν για να εξηγήσουν τι ακριβώς θέλουμε να κάνουμε.  Τελικά καταφέραμε να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη τους και να μας επιτρέψουν να κινηματογραφήσουμε. Όταν όμως πήραμε την άδεια, όλα ήταν πολύ εύκολα, μας ζητούσαν ακόμα και να μείνουμε μετά τη συνέντευξη να δειπνήσουμε και να μοιραστούμε μαζί τους ένα υπέροχο μπουκάλι Μπορντό.

Η ανάδυση της Κίνας σε  κυρίαρχη  αγοραστική δύναμη στο χώρο του κρασιού ήταν τόσο γρήγορη και τόσο ισχυρή ώστε να θεωρείται μια σχεδόν παραδειγματική καμπή. Τι σημαίνει αυτό για το κρασί ως παράδοση και ως τέχνη σε σχέση με το κρασί ως ένα προϊόν;

Αυτή την ερώτηση την αντιμετωπίσαμε ξανά και ξανά κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Τελικά όταν ένα προϊόν θεωρείται απλό εμπόρευμα, κινδυνεύει να χάσει την ψυχή του. Ανακαλύψαμε ότι ακόμα και το πιο πολύτιμο κρασί γίνεται εμπόρευμα, προσελκύοντας τον άπληστο κόσμο των αγορών. Ορισμένοι πελάτες θα δαπανήσουν μέχρι και ένα εκατομμύριο δολάρια για ένα ακριβό κρασί, μόνο για να το αποθηκεύσουν σε μια αποθήκη κάπου ή για να το πουλήσουν στο μέλλον, όταν η τιμή του έχει διπλασιαστεί ή τριπλασιαστεί. Τα μπουκάλια του κρασιού πηγαίνουν κλειστά και πολλές φορές, οι αγοραστές τους δεν τα βλέπουν καν. Αυτό είναι καθαρό εμπόριο  και είναι πολύ μακριά από το πάθος και την τέχνη του αμπελώνα. Η τάση αυτή προέκυψε πριν από μερικά χρόνια, όταν οι τιμές των κρασιών του Μπορντό άρχισαν να αυξάνονται τόσο γρήγορα (πιο γρήγορα από ό, τι ο Dow Jones, ο FTSE ή ο Χρυσός) που έγιναν στόχος επενδυτών. Η επίδραση της Κίνας τα τελευταία 3 ή 4 χρόνια έχει επιδεινώσει αυτή την κατάσταση. Είναι ειρωνικό γιατί οι Δυτικοί είναι αυτοί που κάνουν τις επενδύσεις, ενώ οι Κινέζοι οδηγούν τις τιμές στα άκρα, πίνοντας τα κρασιά, προσφέροντάς τα ως δώρα ή σερβίροντας τα σε επισκέπτες για να τους τιμήσουν και να τους δείξουν πόσο τους εκτιμούν. Υπό αυτό το πρίσμα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι Κινέζοι τιμούν την τέχνη της οινοποιίας περισσότερο από τους δυτικούς επενδυτές.

Μέχρι στιγμής θα πρέπει να έχετε δοκιμάσει πολλά μοναδικά κρασιά μαζί με άλλους λάτρεις του κρασιού από το Μπορντό και την Κίνα. Υπάρχουν διαφορές στον τρόπο που δοκιμάζουν και «αισθάνονται» το κρασί; 

Ναι, υπάρχει μια μεγάλη διαφορά. Ότι οι παραδοσιακές αγορές των ΗΠΑ, της Γαλλίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ευρώπης γενικά πίνουν κρασιά εκατοντάδες χρόνια τώρα, οι Κινέζοι είναι ακόμα νέοι στην κουλτούρα του κρασιού. Αρχικά, αυτό οδήγησε τους Κινέζους να προσθέτουν Coca-Cola στο Château Lafite Rothschild, καθώς η γεύση του σκέτη, τους ήταν τελείως ξένη! Η πρακτική αυτή ήταν αρκετά κοινή μέχρι πρόσφατα που άρχισαν να θέλουν να εκτιμήσουν το κρασί για αυτό που είναι. Ως εκ τούτου, δεν είναι ασυνήθιστο να βλέπεις σειρές λεωφορείων με Κινέζους επισκέπτες στο Μπορντό, αποφασισμένους να εκπαιδευτούν, όχι μόνο πάνω στο ίδιο το κρασί, αλλά και για τις περίπλοκες μεθόδους παραγωγής. Οι Κινέζοι έχουν βρει ότι το κλειδί για να εκτιμήσουν το κρασί είναι να το συνδέσουν με την κουλτούρα τους όπως το τσάι που συνοδεύει τα γεύματα τους εδώ και αιώνες.

Η ταινία παρουσιάζει μια πολύ ισορροπημένη, γεμάτη με αισιοδοξία εικόνα του φαινομένου Μπορντό / Κίνα, παρουσιάζοντας τις πιο επικριτικές φωνές και των δύο πλευρών. Τώρα που ξέρετε και τους δύο αυτούς κόσμους καλά, πώς βλέπετε το μέλλον του κρασιού στην Κίνα και στο Μπορντό;

Όσο οι Κινέζοι κατανοούν το κρασί, το Μπορντό θα πάψει να είναι στο επίκεντρο, όπως έχει γίνει και με άλλες περιοχές για παράδειγμα την Βουργουνδία, την κοιλάδα του Ροδανού κλπ, για να μην αναφέρουμε την Ιταλία, την Ισπανία και τη Νότια Αμερική. Οι προβλέψεις λένε ότι σε 20 με 30 χρόνια, η παραγωγή κρασιού όλου του κόσμου δεν θα είναι αρκετή για να ικανοποιήσει την αγορά της Κίνας. Αυτό φαίνεται να το γνωρίζει καλά η κινεζική κυβέρνηση, η οποία κάθε χρόνο φυτεύει δεκάδες χιλιάδες στρέμματα με αμπέλια για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τη μελλοντική ζήτηση.

Η τύχη του Μπορντό ήταν πάντα άμεσα συνδεδεμένη με τις διεθνείς αγορές, καθώς μπορεί να παράγει περιορισμένη ποσότητα κρασιού και τώρα με τη διεύρυνση της Κινέζικης αγοράς, οι τιμές των καλύτερων κρασιών του Μπορντό συνεχώς θα αυξάνονται.


«Να τιμάς ό,τι σε εμπνέει», είχε πει κάποτε ο Πίτερ Ουιντόνικ.  Το 16ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα, τιμά φέτος στα αφιερώματά του δυο δημιουργούς που ενέπνευσαν και εμπνέουν τον κόσμο του ντοκιμαντέρ: Τον πρόωρα χαμένο καναδό κινηματογραφιστή και φίλο του φεστιβάλ, Πίτερ Ουιντόνικ (1953-2013) και τον γάλλο σκηνοθέτη Νικολά Φιλιμπέρ, έναν βιρτουόζο της τέχνης της παρατήρησης, ο οποίος θα δώσει το παρών στη διοργάνωση.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΠΙΤΕΡ ΟΥΙΝΤΟΝΙΚ:

Η συνεισφορά του Πίτερ Ουιντόνικ/ Peter Wintonick στην τέχνη του ντοκιμαντέρ είναι πραγματικά ανεκτίμητη. Πολυπράγμων και ανήσυχος, ο καναδός δημιουργός υπηρέτησε το είδος μέσα από πολλαπλούς ρόλους -σκηνοθέτης, παραγωγός, προγραμματιστής, κριτικός κινηματογράφου– ενώ στάθηκε μέντορας σε πολλές γενιές νέων κινηματογραφιστών. Το 16ο ΦΝΘ τιμά τη μνήμη του βραβευμένου κινηματογραφιστή μέσα από ένα αφιέρωμα που παρουσιάζει χαρακτηριστικούς σταθμούς στο έργο του. Ο ίδιος υπήρξε στενός φίλος και πολύτιμος συνεργάτης του θεσμού, στηρίζοντάς τον έμπρακτα και αδιάλειπτα ήδη από το ξεκίνημά του. Το φεστιβάλ, ως ελάχιστο φόρο τιμής, καθιερώνει το Βραβείο Κοινού Πίτερ Ουιντόνικ, το οποίο θα απονέμεται στο καλύτερο ξένο ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους.

Στην 35ετή διαδρομή του, ο Πίτερ Ουιντόνικ ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο μεταδίδοντας τόσο τις γνώσεις του όσο και την αγάπη του για το ντοκιμαντέρ. Συμμετείχε σε περισσότερες από 100 ταινίες και transmedia projects, καθώς και στα σημαντικότερα φεστιβάλ ντοκιμαντέρ ως σύμβουλος, μέλος κριτικής επιτροπής, ομιλητής ή συντονιστής εργαστηρίων. Είχε λάβει διεθνείς διακρίσεις, ανάμεσα στις οποίες και την υψηλότερη τιμή στον χώρο του πολιτισμού στον Καναδά, το βραβείο Canadian Governor General’s Award in Visual and Media Arts. Πάντοτε δραστήριος μπροστά και πίσω από την κάμερα, υπήρξε επίσης ένας από τους πρωτοπόρους των ψηφιακών μέσων, μεταξύ άλλων και συνιδρυτής του DocAgora.
Στο πλαίσιο του αφιερώματος του 16ου ΦΝΘ στον Πίτερ Ουιντόνικ, το οποίο συνοδεύεται από δίγλωσση έκδοση για το έργο του, θα προβληθεί η ταινία-σταθμός στην πορεία του δημιουργού: το ντοκιμαντέρ «Κατασκευάζοντας συναίνεση: Ο Νόαμ Τσόμσκι και τα ΜΜΕ» (1992, συν-σκηνοθεσία με τον Μαρκ Άκμπαρ), ένα πορτρέτο του Νόαμ Τσόμσκι που μυεί έξυπνα το θεατή στα άδυτα των ΜΜΕ. Η ταινία χαρακτηρίστηκε από το National Film Board ως «το καλύτερο καναδικό ντοκιμαντέρ όλων των εποχών», προβλήθηκε σε πάνω από 300 πόλεις ανά τον κόσμο, απέσπασε 22 βραβεία, παρουσιάστηκε σε περισσότερα από 50 διεθνή φεστιβάλ και αναμεταδόθηκε σε 12 γλώσσες.

Με το μοναδικό πνευματώδες στυλ του, στο ντοκιμαντέρ Σινεμά Βεριτέ (2000) ο Ουιντόνικ διερευνά την εν λόγω κινηματογραφική σχολή από τις απαρχές της (Ο Νανούκ του Βορρά) ως τη μετεξέλιξή της (Blair Witch Project), ενώ το ντοκιμαντέρ του Seeing is Believing (2002, συν-σκηνοθεσία με την Κατερίνα Τσίζεκ) εστιάζει στη νέα οπτική επανάσταση που συντελείται με όπλο την κινηματογραφική κάμερα. Στο 16ο ΦΝΘ θα προβληθεί επίσης και το ντοκιμαντέρ China Heavyweight του Γιουνγκ Τσανγκ (2012), το τελευταίο ολοκληρωμένο έργο στο οποίο ο Πίτερ Ουιντόνικ διετέλεσε παραγωγός. Εδώ, μέσα από την ιστορία δύο έφηβων κινέζων μποξέρ που προετοιμάζονται για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αναδεικνύεται το χθες και το σήμερα μιας χώρας σε διαρκή αναδιαμόρφωση. 

Το κύκνειο άσμα του Π. Ουιντόνικ ως σκηνοθέτη είναι το ντοκιμαντέρ – οδοιπορικό PilgrIMAGE: προσκύνημα στην εικόνα (2009), το οποίο συνυπογράφει με την κόρη του, Μίρα. Από το Κάνσας του Μάγου του Οζ και τη Γαλλία του Ζορζ Μελιές ως τη Μπιενάλε της Βενετίας, οι δυο τους ταξιδεύουν ανά τον κόσμο σε αγαπημένους σύγχρονους και ιστορικούς σταθμούς, ανιχνεύοντας το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του σινεμά και των μέσων επικοινωνίας. Η κόρη του, Μίρα, θα είναι εκείνη που θα ολοκληρώσει το τελευταίο ντοκιμαντέρ που άφησε στη μέση ο Πίτερ Ουιντόνικ, με τίτλο Be Here Now. Η σφραγίδα και το όραμά του για το ντοκιμαντέρ θα παραμείνουν ανεξίτηλα. «Ο ρόλος του ντοκιμαντέρ είναι να αποτελεί την ένοχη συνείδηση της εποχής του, την ενοχλητική αλογόμυγα, τον ταραχοποιό», είχε σημειώσει χαρακτηριστικά κάποτε και ο ίδιος στο μανιφέστο του.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΝΙΚΟΛΑ ΦΙΛΙΜΠΕΡ:

«Ο κινηματογράφος είναι η τέχνη της ελλειπτικότητας: Η γλώσσα είναι μεταφορική και κάθε ταινία έχει τα μυστικά της και μια αίσθηση μυστηρίου». Τα λόγια του Νικολά Φιλιμπέρ / Nicolas Philibert αντικατοπτρίζουν το ίδιο του το έργο – μια διαδρομή γεμάτη ανθρώπινες εικόνες που συγκινούν χωρίς  να εκβιάζουν το συναίσθημα και υπαινίσσονται πολλά περισσότερα απ’ όσα απαθανατίζουν. Το 16ο ΦΝΘ πραγματοποιεί αφιέρωμα στο έργο του γάλλου κινηματογραφιστή, προβάλλοντας τα σημαντικότερα ντοκιμαντέρ της φιλμογραφίας του. Γεννημένος στη Νανσύ το 1951, ο Φιλιμπέρ σπούδασε φιλοσοφία, ωστόσο πολύ σύντομα στράφηκε στον κινηματογράφο και εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη πλάι στον Αλάν Τανέρ και τον Κλοντ Γκορέτα.  Το πρώτο του ντοκιμαντέρ με τίτλο His Master’s Voice  (1978, συν-σκηνοθεσία με τον Ζεράρ Μορντιγιά) καταγράφει με διορατική ματιά τη νέα παγκόσμια οικονομική κατάσταση που τότε αρχίζει μόλις να διαφαίνεται. Η θεματική γκάμα του Φιλιμπέρ δεν περιορίζεται. Κοινωνικά ζητήματα, τέχνη, πολιτική, φύση: Ακολουθεί όσα τον κεντρίζουν με ιδιαίτερη αφοσίωση, σεβασμό κι ευαισθησία.

Το 1990 ο Νικολά Φιλιμπέρ αποκαλύπτει την αφανή ζωή σε ένα από τα διασημότερα μουσεία του κόσμου, μέσα από το Η πόλη του Λούβρου. Δυο χρόνια αργότερα, το Η χώρα των κωφών μοιράζεται τη ζωή και τους κώδικες των ανθρώπων με κώφωση. Το ντοκιμαντέρ του, στα χνάρια του ουμανιστικού σινεμά του Ζαν Ρενουάρ, αποτελεί την πιο ηχηρή σιωπή, αποτυπώνοντας την άγνωστη και πλούσια νοηματική γλώσσα και κατ’ επέκταση κουλτούρα.

Το 1994, μέσα από το ντοκιμαντέρ του Ένα ζώο, δυο ζώα, ο Φιλιμπέρ αναζητά τα ίχνη του ανθρώπου, μπαίνοντας ξανά στα άδυτα ενός μουσείου, αυτή τη φορά στο τμήμα ζωολογίας του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας στο Παρίσι. Το 2001 ο Νικολά Φιλιμπέρ υπογράφει το ντοκιμαντέρ Να είσαι και να έχεις, ένα συγκινητικό πορτραίτο μιας ομάδας μαθητών σε μια απομακρυσμένη περιοχή της Γαλλίας, που έκανε αίσθηση στο Φεστιβάλ Καννών και καθιέρωσε τον σκηνοθέτη διεθνώς. Ευαίσθητο, ειλικρινές, με ιδιαίτερο χιούμορ και οξυδερκή ματιά, το ντοκιμαντέρ μοιάζει να καθρεφτίζει μια ολόκληρη κοινωνία μέσα από τις σχέσεις, τις ισορροπίες και τη δυναμική μιας μικρής τάξης κι ενός δασκάλου. 

Στο ντοκιμαντέρ Το παραμικρό (1996), οι τρόφιμοι του ψυχιατρείου La Borde κάνουν πρόβες για την ετήσια θεατρική τους παράσταση.  Σε μια σπουδή σεβασμού κι εκτίμησης των χαρακτήρων του, ο Φιλιμπέρ δεν υποκύπτει σε εύκολους συναισθηματισμούς. Αυτή είναι ίσως και η μεγαλύτερη αρετή του: Βιώνει εκ των έσω κάθε κόσμο που κινηματογραφεί, μαθαίνει τους κώδικες και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κι ύστερα μοιράζεται με τον θεατή το βίωμά του που έχει ήδη πάρει τη μορφή μιας ταινίας τεκμηρίωσης.

Το Back to Normandy (2007) είναι ένα ντοκιμαντέρ για τη μαγεία και τη δύναμη του σινεμά. Ο Φιλιμπέρ επιστρέφει σε μια ταινία που σημάδεψε τον ίδιο (το I, Pierre Rivière... του Ρενέ Αλιό) και μια περιοχή (τη Νορμανδία) στην οποία πραγματοποίησε τα πρώτα του κινηματογραφικά βήματα. Η κινηματογραφική εργαλειοθήκη του Φιλιμπέρ είναι εκείνη που ξεχωρίζει και το ντοκιμαντέρ του Νενέτ (2009), με κεντρικό χαρακτήρα, ένα γηραιό ουραγκοτάγκο 40 ετών. Στο φακό του σκηνοθέτη πρωταγωνιστεί η συγκινητική εικόνα της Νενέτ και ο ήχος των ανθρώπων που την παρακολουθούν στο Βοτανικό Κήπο του Παρισιού.
Το 2012 στο La Μaison de la Radio, ο Φιλιμπέρ αναλαμβάνει ακόμη μια πρόκληση: Να εικονογραφήσει έναν κόσμο που υπάρχει μόνο μέσα από τον ήχο, εστιάζοντας στην καθημερινότητα του  ραδιοφωνικού σταθμού Radio France. Από τον Φιλιμπέρ δεν θα περιμέναμε τίποτα λιγότερο. Από την αρχή της διαδρομής του, έως σήμερα, τα μυστήρια της ανθρώπινης πραγματικότητας υπήρξαν και παραμένουν η κινητήριος δύναμη του έργου του.

Τα αφιερώματα σε δημιουργούς χρηματοδοτούνται, μεταξύ άλλων δράσεων του 16ου ΦΝΘ, από την Ευρωπαϊκή Ένωση - Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης, στο πλαίσιο του ΠΕΠ Κεντρικής Μακεδονίας 2007-2013. 

  
 

 

Το CineDoc προβάλλει το ντοκιμαντέρ «No Place on Earth», με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος (27 Ιανουαρίου 2014) στο  Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, την Τετάρτη στις 29 Ιανουαρίου 2014 στις 20:00.

Σύνοψη ταινίας
Τον Οκτώβριο του 1942, η Έστερ Στέρμερ, μέλος της Εβραϊκής κοινότητας της Ουκρανίας, προσπαθεί απεγνωσμένα να σώσει την οικογένειά της από τη μανία εξόντωσης των Ναζί. Μαζί με άλλα μέλη της εβραϊκής κοινότητας, παραμένουν κρυμμένοι  κάτω από τη γη για σχεδόν ενάμιση χρόνο.  Είναι το μεγαλύτερο διάστημα υπόγειας διαμονής χωρίς διακοπή που έχει καταγραφεί ποτέ. Αυτή η συγκλονιστική ιστορία βρήκε στο φως, όταν ένας εξερευνητής σπηλαίων, ο κυπριακής καταγωγής Chris Nicola, σκόνταψε πάνω σε κατάλοιπα που είχαν αφήσει πίσω τους οι κάτοικοι των σπηλαίων, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μέτα από εκτεταμένη έρευνα και αποφασιστικότητα, ο Nicola καταφέρνει να εντοπίσει μερικούς από τους επιζώντες και τους δίνει την ευκαιρία να μοιραστούν την απίστευτη ιστορία τους. 

Μετά την προβολή, θα συνομιλήσουν με το κοινό οι ιστορικοί Άννα Μαρία Δρουμπούκη και Ιάσονας Χανδρινός. 

Η προβολή συνδιοργανώνεται από την Πρεσβεία του Καναδά και την Πρεσβεία του Ισραήλ, με την υποστήριξη του Ινστιτούτου Goethe. Η ταινία προβάλλεται και στον Κινηματογράφο ΔΑΝΑΟΣ, την Κυριακή 2 Φεβρουαρίου στις 15.30 (τηλ.: 210-6922655).
Στα αγγλικά, με ελληνικούς υπότιτλους. Τιμή εισιτηρίου: 6 ευρώ.   Σε συνεργασία με την Cool Culture, διοργανώνεται επίσκεψη στη Συναγωγή της Αθήνας και στο μνημείο του Ολοκαυτώματος τo Σάββατο 1η Φεβρουαρίου 2014, στις 10 πμ.  Θα ακολουθήσει γευσιγνωσία σε εβραϊκό εστιατόριο (10 ευρώ/άτομο).
Πληροφορίες: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., 210 7211073.

 

Στην ταινία Ο Eχθρός Μου  του  Γιώργου Τσεμπερόπουλου απονεμήθηκε ο Αργυρός Κίονας στο Διεθνές Φεστιβάλ  του Λούξορ που  πραγματοποιήθηκε από τις 19 ως τις 25 Ιανουαρίου και θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά  φεστιβάλ κινηματογράφου στην Αίγυπτο.

Σε μια πόλη που πασχίζει να διατηρήσει τις ευαίσθητες κι εύθραυστες ισορροπίες της, τα πιο μεγάλα μυστικά είναι καλά κρυμμένα. Στην ταινία Ο Εχθρός Μου, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια υποβάλλεται σε μια συνεχή διαδικασία αμφισβήτησης και η αναπαράσταση της καθημερινότητας αναδίδει νοσταλγικά τη χαμένη ηρεμία μιας εποχής απροσποίητης ευημερίας.

O Έλληνας σκηνοθέτης τοποθετεί σε πρώτο πλάνο, έναν αμετανόητα ιδεολόγο γεωπόνο, καταγράφει τις χαμένες αξίες και αποκαλύπτει την αλήθεια στην Αθήνα του σήμερα. Ο Μανώλης Μαυροματάκης υποδύεται έναν άνθρωπο της διπλανής πόρτας, τον 48άχρονο, υπερήφανο οικογενειάρχη, Κώστα Στασινό, ο οποίος ζει ήρεμα, σε μια μονοκατοικία στη Νέα Σμύρνη, μαζί με τη γυναίκα του Ράνια και τα δυο παιδιά τους, την 14χρονη Λουίζα και τον 17χρονο Ανδρέα. Η καθημερινότητά τους, γλυκιά και νωχελική, αναβλύζει γαλήνη αλλά και μια ξεχασμένη αρχοντιά που προδίδει σημάδια συναισθηματικής πληρότητας. Η λεηλασία του σπιτιού τους, από μια αδίστακτη συμμορία, φέρνει τον ήρωα αντιμέτωπο με τα πιο δύσκολα διλήμματα της ζωής, θέτοντας κρίσιμα ερωτήματα που ταλανίζουν το σύνολο των ανθρώπων σε μια κοινωνία σε κρίση.

Η ταινία Ο Εχθρός Μου έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο διαγωνιστικό τμήμα του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μόντρεαλ και αμέσως μετά στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας.  Η ταινία προβλήθηκε στις ελληνικές αίθουσες σε διανομή της Odeon.

 

Σκηνοθεσία: Γιώργος Τσεμπερόπουλος

Σενάριο: Γιάννης Τσίρος

Διευθυντής Φωτογραφίας: Βαγγέλης Κατριτζιδάκης

Mοντάζ: Γιώργος Μαυροψαρίδης

Σκηνικά: Σπύρος Λάσκαρης

Κοστούμια: Χριστίνα Χατζαρίδου

Μουσική: Άκης Δαούτης

Παραγωγός: Ελένη Κοσσυφίδου

Συμπαραγωγοί: Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου

ΕΡΤ ΑΕ

ΝΟVA AE

Πρωταγωνιστούν: Mανώλης Μαυροματάκης, Μαρία Ζορμπά, Γιώργος Γάλλος, Αντώνης,Καρυστινός, Θανάσης Παπαγεωργίου, Αριάδνη Καβαλιέρου, Ηλίας Μουλάς, Vesela Kazakova, Tudor Chirila.

Ο σύγχρονος ισπανικός κινηματογράφος, μια ανήσυχη και οξυδερκής κινηματογραφία με διεθνή απήχηση, βρίσκεται στο επίκεντρο του νέου αφιερώματος που παρουσιάζει η Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης, από την Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου έως την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2014, στην αίθουσα Τάκης Κανελλόπουλος (Μουσείο Κινηματογράφου – Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης, Αποθήκη Α΄, Λιμάνι). Το αφιέρωμα πραγματοποιείται σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Ισπανίας και το Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας.

Το αφιέρωμα περιλαμβάνει τέσσερις πολυβραβευμένες ισπανικές ταινίες της τελευταίας δεκαετίας, που κέρδισαν τις καρδιές των θεατών και τον σεβασμό των κριτικών. Σε αυτά τα φιλμ, η μεγάλη Ιστορία συναντά τις μικρές ιστορίες καθημερινών ανθρώπων, ιδωμένες τόσο μέσα από τα αθώα μάτια των παιδιών όσο και μέσα από επώδυνα οικογενειακά μυστικά. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για τις ταινίες Μαύρο ψωμί του Αγκουστί Βιγιαρόνγκα (2010), Τα 13 τριαντάφυλλα του Εμίλιο Μαρτίνεθ Λάθαρο (2007), Στην πόλη δίχως όρια του Αντόνιο Ερνάντεθ (2002) και Ο Μπάλας του Ατσέρο Μάνιας (2000).

Αξίζει να θυμηθούμε ότι:

- Συνολικά, οι παραπάνω ταινίες απέσπασαν 18 βραβεία Γκόγια της Ισπανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, δηλαδή τα αντίστοιχα ισπανικά Όσκαρ.
- Η ταινία Τα 13 τριαντάφυλλα βασίζεται σε πραγματικό γεγονός που συνέβη κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου, όταν 13 αθώες γυναίκες μεταξύ 18 και 29 ετών συνελήφθησαν με την κατηγορία της ανταρσίας και καταδικάστηκαν σε θάνατο.
- Η Τζέραλντιν Τσάπλιν τιμήθηκε με βραβείο Γκόγια καλύτερης ηθοποιού για την ερμηνεία της στην ταινία Στην πόλη δίχως όρια.

Πώληση εισιτηρίων: Μουσείο Κινηματογράφου – Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης (Αποθήκη Α΄, Λιμάνι, τηλ. 2310-508.398, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.)
Τιμή εισιτηρίου: 4 ευρώ (γενική είσοδος), 3 ευρώ (για τα μέλη).
Κάρτα μέλους: 1 ευρώ.

Πρόγραμμα προβολών:

ΠΕΜΠΤΗ 6/2
18.30 Ο Μπάλας
21.00 Τα 13 τριαντάφυλλα

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7/2
18.30 Μαύρο ψωμί
21.00 Στην πόλη δίχως όρια

ΣΑΒΒΑΤΟ 8/2
18.30 Τα 13 τριαντάφυλλα
21.00 Μαύρο ψωμί

ΚΥΡΙΑΚΗ 9/2
18.30 Στην πόλη δίχως
21.00 Ο Μπάλας

Οι ταινίες αναλυτικά:

Μαύρο ψωμί / Pa negre
(Ισπανία – Γαλλία, 2010)

Σκηνοθεσία: Αγκουστί Βιγιαρόνγκα /Agustí Villaronga. Με τους: Francesc Colomer, Marina Comas, Nora Navas. Διάρκεια: 108’. Έγχρωμη.

Στα δύσκολα χρόνια μετά τον εμφύλιο πόλεμο της Ισπανίας, στην αγροτική Καταλονία, ο Αντρέου βρίσκει στο δάσος τα πτώματα ενός άντρα και του γιου του. Οι αρχές θέλουν να φορτώσουν τους θανάτους στον πατέρα του, αλλά ο Αντρέου, για να τον υπερασπιστεί, αρχίζει μια δύσκολη όσο και επικίνδυνη έρευνα, προσπαθώντας να ανακαλύψει τους πραγματικούς υπεύθυνους για το έγκλημα. 

Η ταινία, βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του συγγραφέα Εμίλι Τεϊσιδόρ που εκδόθηκε το 2003, αποφεύγει την ηθογραφία και το ιστορικό χρονικό για να επικεντρωθεί στους χαρακτήρες των ηρώων, στα συναισθήματά τους, στα διλήμματα και στις εσωτερικές συγκρούσεις τους στη διάρκεια της αναζήτησης της αλήθειας, μέσα από τις οποίες αναδύονται και σκιαγραφούνται ανάγλυφα οι τρομακτικές συνέπειες του ισπανικού εμφύλιου πολέμου στις ζωές των απλών ανθρώπων. Όπως αναφέρει ο σκηνοθέτης, η ταινία αντικατοπτρίζει την ηθική ερήμωση και τα ψυχικά τραύματα που ο πόλεμος προκάλεσε στον ισπανικό λαό και δεν εστιάζει στους νικητές ή τους ηττημένους, αλλά στον εσωτερικό κόσμο των ηρώων. Η ρηξικέλευθη αφηγηματική δομή (τα flash-back απουσιάζουν), εμπλουτίζεται με στοιχεία από τα κινηματογραφικά είδη του θρίλερ, του φανταστικού και των ταινιών μυστηρίου σε ό,τι αφορά στη σταδιακή αποκάλυψη των γρίφων που κρύβει η ιστορία. Παράλληλα, το βλέμμα του παιδιού πάνω στα καλά κρυμμένα μυστικά και ψέματα της Ιστορίας, προσδίδει ποίηση και μαγεία στην ταινία.  

Τα 13 τριαντάφυλλα / Las 13 rosas
(Ισπανία – Ιταλία, 2007)

Σκηνοθεσία: Εμίλιο Μαρτίνεθ Λάθαρο / Emilio Martínez Lázaro. Με τους: Pilar López de Ayala, Verónica Sánchez, Gabriella Pession. Διάρκεια: 100’. Έγχρωμη.

Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Μετά τη νίκη των φρανκικών στρατευμάτων το 1939 στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, ο Φράνκο υπόσχεται ότι θα τιμωρηθούν μόνο όσοι από τους αντιπάλους έχουν «ματωμένα χέρια». Δεκατρείς γυναίκες μεταξύ 18 και 29 ετών οι οποίες δεν είχαν διαπράξει κανένα έγκλημα, συλλαμβάνονται με την κατηγορία της ανταρσίας, και καταδικάζονται σε θάνατο.

Πριν από την ταινία του Εμίλιο Μαρτίνεθ Λάθαρο (η ταινία του Οι λέξεις του Μαξ βραβεύτηκε με τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου το 1978), το ιστορικό αυτό γεγονός είχε κινήσει το ενδιαφέρον και άλλων δημιουργών: Το 2003 ο Χεσούς Φερέρο έγραψε το βιβλίο «Τα δεκατρία τριαντάφυλλα» και ένα χρόνο μετά, η Βερόνικα Βιχίλ και ο Χοσέ Μαρία Αλμέλα σκηνοθέτησαν ένα ντοκιμαντέρ για τα γεγονότα με τίτλο Να μην σβηστεί το όνομά μου από την ιστορία, που είναι οι τελευταίες λέξεις μιας από τις καταδικασμένες. Την ίδια χρονική περίοδο ο δημοσιογράφος Κάρλος Φονσέκα έγραψε το βιβλίο «Δεκατρία κόκκινα τριαντάφυλλα» και ο Χουλιάν Φερνάντεθ ντελ Πόθο το ποίημα «Αφιέρωμα σε δεκατρία τριαντάφυλλα». Επίσης, η δημοσιογράφος και συγγραφέας Άνχελες Λόπεθ δημοσίευσε το 2006 το βιβλίο «Μαρτίνα, το τριαντάφυλλο αριθμού δεκατρία», ενώ το έργο της ομάδας χορού «Αριερίτος» με τίτλο «13 Τριαντάφυλλα» βραβεύτηκε το 2007 με τα Βραβεία Μαξ των Θεατρικών Τεχνών για την καλύτερη χορογραφία και την καλύτερη παράσταση χορού. Για την πειστικότητα και την αληθοφάνεια της ταινίας ο σκηνοθέτης έπρεπε να βρει τρόπο να ζωντανέψει μια Μαδρίτη που δεν υπάρχει πια. Έτσι, στο επίπεδο της σκηνογραφίας συνδύασε σύγχρονα σημεία της πόλης με ψηφιακές εικόνες. Τα εσωτερικά που βλέπουμε έχουν δημιουργηθεί από το μηδέν ή έχουν γίνει μέσα σε κατάλληλα κτίρια, πάντα με βάση φωτογραφικό και αρχειακό υλικό. Το αποτέλεσμα είναι η εικόνα να έχει μια απαλή τονικότητα που παραπέμπει σ’ εκείνη των ασπρόμαυρων φωτογραφιών της εποχής.
 
Στην πόλη δίχως όρια / En la ciudad sin límites
(Ισπανία – Αργεντινή, 2002)

Σκηνοθεσία: Αντόνιο Ερνάντεθ /Antonio Hernández. Με τους: Leonardo Sbaraglia, Fernando Fernán Gómez, Geraldine Chaplin. Διάρκεια: 118’. Έγχρωμη.

Ο Βίκτορ ταξιδεύει στο Παρίσι για να φροντίσει τον άρρωστο πατέρα του Μαξ, ο οποίος έχει προσπαθήσει να αποδράσει από την κλινική όπου νοσηλεύεται. Αν και η οικογένειά του δεν θεωρεί το γεγονός σημαντικό, ο Βίκτορ συγκινείται από τη μοναξιά του γέρου και τον βοηθά να το σκάσει από την κλινική, ανακαλύπτοντας ότι πίσω από την υποτιθέμενη άνοια του πατέρα κρύβεται ένα μεγάλο  μυστικό.

Πρόκειται για μια ταινία γύρω από τη μνήμη και το παρελθόν, για τα μυστικά και τα  ψέματα  πάνω στα οποία κτίζονται ολόκληρες ζωές, οι οποίες με μια πρώτη ματιά φαίνονται απολύτως φυσιολογικές και κανονικές. Ο Μαξ αισθάνεται φυλακισμένος στην κλινική και αυτό που αναζητά απεγνωσμένα είναι τη δική του πόλη δίχως όρια, έναν τόπο ελευθερίας όπου να μπορεί να είναι ο εαυτός του. Ο σκηνοθέτης Αντόνιο Ερνάντεθ μεταδίδει με τη συνεχή κίνηση της κάμερας τη διαρκή αναζήτηση του Μαξ, ενώ όσο φωτίζεται το μυστήριο ο τρόπος που διαχέεται το φως μέσα στην ταινία αποκτά όλο και μεγαλύτερη σπουδαιότητα. Ιδιαίτερη βαρύτητα και σημασία σε κάποια κομβικά σημεία της πλοκής έχει η μουσική του Βίκτορ Ρέγιες. 

Ο Μπάλας / El Bola
(Ισπανία, 2000)

Σκηνοθεσία: Ατσέρο Μάνιας / Achero Mañas. Με τους: Juan José Ballesta, Pablo Galán, Alberto Jiménez. Διάρκεια: 90’. Έγχρωμη.

Ο δωδεκάχρονος Πάμπλο, με το παρατσούκλι «Ο Μπάλας» (El Bola), ζει σ’ ένα οικογενειακό περιβάλλον συγκρούσεων και βίας. Γνωρίζοντας τον Αλφρέντο, ένα νέο συμμαθητή του, έρχεται σε επαφή με μια άλλη οικογενειακή πραγματικότητα και βρίσκει το θάρρος να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του.

Τα προτερήματα της ταινίας είναι το γεγονός ότι η αφήγηση της ιστορίας γίνεται εκ των έσω και εν θερμώ μέσα από το βλέμμα του κεντρικού ήρωα και επίσης τα εξαιρετικά σκιαγραφημένα αντιθετικά οικογενειακά περιβάλλοντα, στο ενδιάμεσο των οποίων ο Μπάλας (έξοχα ερμηνευμένος από τον νεαρό Χουάν Χοσέ Μπαγιέστα) ανακαλύπτει όχι μόνον τον εαυτό του, αλλά και το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει μέσα στη ζωή. Στα συν της ταινίας, τα γυρίσματα σε φυσικούς χώρους στη Μαδρίτη και συγκεκριμένα στη γειτονιά της Καραβαντσέλ στην οποία και μεγάλωσε ο σκηνοθέτης της. Τη βραβευμένη αυτή ταινία του ταλαντούχου Ατσέρο Μάνιας, που ήταν η πρώτη του μεγάλου μήκους, ακολούθησε ο Νοέμβριος (σε συν-σκηνοθεσία με τον αδερφό του Φεντερίκο) η οποία βραβεύτηκε με το βραβείο της Fipresci στο Διεθνές Φεστιβάλ του Τορόντο, το Βραβείο Νεολαίας στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν και το Βραβείο Μπουνιουέλ για τη  σκηνοθεσία.


      

Το Φεστιβάλ Eλληνικού Κινηματογράφου του Λονδίνου όπως κάθε χρόνο ανακοίνωσε την ημερομηνία υποβολής για την κατάθεση κινηματογραφικών ταινιών και σεναρίων. Το Φεστιβάλ δέχεται αιτήσεις από Έλληνες Δημιουργούς και Παραγωγούς από όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου των Ελλήνων της Διασποράς και των Ελληνοκυπρίων, ανεξαρτήτως θέματος.
 
Δέχεται επίσης αιτήσεις από ξένους Δημιουργούς και Παραγωγούς από όλο τον κόσμο, εφόσον η δουλειά τους σχετίζεται με κάποιον τρόπο με την Ελλάδα (π.χ. θέμα, μύθοι, σύγχρονα ελληνικά θέματα, περιοχές στην Ελλάδα που γυρίστηκε  κλπ).
 
Κατηγορίες ταινιών: μεγάλου μήκους μυθοπλασίας, μικρού μήκους μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ, video art, πειραματικές ταινίες, animation.
 
Κατηγορίες σεναρίων: μεγάλου μήκους μυθοπλασίας, μικρού μήκους μυθοπλασίας.
 
Τελευταία ημερομηνία υποβολής: 23 Μαΐου 2014 
 
Για περισσότερες πληροφορίες και υποβολή ταινιών και σεναρίων, επισκεφτείτε τις ιστοσελίδες:
www.londongreekfilmfestival.com ή www.greekfilmfestival.com
 
 

1. To Δ.Σ. του Ε.Κ.Κ., κατόπιν σχετικής εισηγήσεως του Γενικού Διευθυντή αποφάσισε την τροποποίηση του ΒΑΣΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ του Κανονισμού Χρηματοδοτικών Προγραμμάτων Ε.Κ.Κ. και συγκεκριμένα την ανεξαρτητοποίηση της χρηματοδότησης ανάπτυξης παραγωγικού σχεδίου (Development) ως αυτόνομου Προγράμματος. 

Το νέο ανεξάρτητο Πρόγραμμα Ανάπτυξης Παραγωγικού Σχεδίου (Development) θα συμφωνεί με τους όρους του τρίτου σταδίου του Προγράμματος ΣΥΓΓΡΑΦΗ ΣΕΝΑΡΙΟΥ – DEVELOPMENT και θα έχει ισχύ και για τις προτάσεις που κατατίθενται στην περίοδο αξιολόγησης με καταληκτική ημερομηνία την 31/1/2014 όπως και για όλες τις μετέπειτα.


2. Όσον αφορά τις προτάσεις που έχουν κατατεθεί και θα κατατίθενται στο Ε.Κ.Κ. προς αξιολόγηση στα συγχρηματοδοτούμενα από Ε.Κ.Κ. και ΕΡΤ Προγράμματα και λαμβάνοντας υπ’ όψιν την εκκρεμότητα υπογραφής της νέας Προγραμματικής Συμφωνίας μεταξύ Ε.Κ.Κ. και Δημόσιας Τηλεόρασης, το Δ.Σ. του Ε.Κ.Κ., κατόπιν σχετικής εισηγήσεως του Γενικού Διευθυντή αποφάσισε:

α.  Την αξιολόγηση από το Ε.Κ.Κ. μονομερώς όλων συνολικά των προτάσεων κινηματογραφικών έργων μεγάλου μήκους που έχουν κατατεθεί μέχρι και τις 17  Δεκεμβρίου 2013 στο Ε.Κ.Κ για χρηματοδότηση στα κοινά μεταξύ Ε.Κ.Κ. και ΕΡΤ Προγράμματα, εφ’ όσον προηγουμένως διεξαχθούν ο απαραίτητος έλεγχος και η επικαιροποίηση των ως άνω προτάσεων από το Τμήμα Παραγωγής του Ε.Κ.Κ.

β. Την αξιολόγηση από το Ε.Κ.Κ. μονομερώς των προτάσεων κινηματογραφικών έργων μεγάλου μήκους που θα κατατίθενται από σήμερα, 20 Δεκεμβρίου 2013, στο Ε.Κ.Κ για χρηματοδότηση στα κοινά μεταξύ Ε.Κ.Κ. και ΕΡΤ Προγράμματα του νέου Κανονισμού Χρηματοδοτικών Προγραμμάτων Ε.Κ.Κ. (ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ κ’ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ).

Τα ποσά χρηματοδότησης που θα εγκρίνονται κατόπιν αξιολογήσεως των προτάσεων της περιπτώσεως α και της περιπτώσεως β, θα καλύπτονται αποκλειστικά από τον σχετικό προϋπολογισμό του Ε.Κ.Κ.

Ως ανώτατο όριο χρηματοδότησης ορίζεται για μεν τις προτάσεις μεγάλου μήκους του ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ το ποσό των 150.000 €, για δε τις προτάσεις μεγάλου μήκους του ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ το ποσό των 70.000 €.

Η μονομερής λειτουργία των δύο Προγραμμάτων από το Ε.Κ.Κ. θα ισχύσει μέχρις ότου η νέα Δημόσια Τηλεόραση υπογράψει Προγραμματική Συμφωνία με το Ε.Κ.Κ. για την από κοινού χρηματοδότηση αυτών ή άλλων αντίστοιχων προγραμμάτων.

Η μικρού μήκους ταινία Red Hulk της Ασημίνας Προέδρου  συμμετέχει στο διεθνές διαγωνιστικό  τμήμα του 36oυ Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Κλερμόντ Φεράντ,  το οποίο θεωρείται από τα πιο σημαντικά φεστιβάλ για ταινίες μικρού μήκους.  Η φετινή διοργάνωση θα πραγματοποιηθεί από τις 31 Ιανουαρίου έως τις  8 Φεβρουαρίου.

Η ταινία αποτελεί την πτυχιακή ταινία της σκηνοθέτιδας στην οποία ανήκει επίσης το σενάριο και η παραγωγή. Έχει ήδη αποσπάσει τρία βραβεία  στο Φεστιβάλ Δράμας 2013 (ανάμεσα τους και το Α' Βραβείο Καλύτερης Ταινίας) και το Α' Βραβείο Καλύτερης Μικρού Μήκους Ταινίας στις Νύχτες Πρεμιέρας 2013. 

Κεντρικός ήρωας της ταινίας είναι ο Γιώργος, ο οποίος μένει μόνος στην Αθήνα. Υποτίθεται σπουδάζει, αναγκάζεται να δουλεύει… του λείπουν νόημα,  αυτοπεποίθηση, ταυτότητα, αποδοχή... Γεμίζει το κενό ως RED HULK, όπως είναι γνωστός στο σύνδεσμο οπαδών της ομάδας του… Ώσπου η εμπλοκή του σ' ένα επεισόδιο ρατσιστικής βίας φέρνει μπροστά του νέα αδιέξοδα, διλήμματα και επιλογές…
Πρωταγωνιστούν οι: Φρίξος Προέδρου, Νέστορας Φανάρας, Χρήστος Κοντογεώργης, Δημήτρης Τζουμάκης, Ελισσαίος Βλάχος κ.α.

Στο φετινό Φεστιβάλ επίσης, στο πλαίσιο του Euroconnection Forum (φόρουμ συμπαραγωγής ταινιών μικρού μήκους στην Ευρώπη), συμμετέχει από ελληνικής πλευράς η σκηνοθέτις Σύνη Παππά με το project Whack σε παραγωγή της Margot Filmhouse του Βαγγέλη  Φακίνου. Το Whack εξελίσσεται σε ένα δυστοπικό αθηναϊκό τοπίο στο εγγύς μέλλον. Κατά το έτος 2027, η αυτοκτονία, που έχει μετατραπεί σε τάση απελπισίας στην πόλη, γίνεται παράνομη. Το κράτος τη θεωρεί εγκληματική πράξη και όσους προσπαθούν να αυτοκτονήσουν τους φυλακίζουν. Η κάμερα ακολουθεί μια εικοσιτετράωρη αναζήτηση, σε μια αστυνομοκρατούμενη πόλη. Ένα υπαρξιακό ταξίδι σε έναν τόπο όπου ο τρόμος είναι η ίδια η ζωή, και οι άνθρωποι δεν έχουν άλλη επιθυμία παρά να πεθάνουν.

Η φετινή διοργάνωση φιλοξενεί 162 ταινίες οι οποίες επιλέχτηκαν για όλα τα προγράμματα από ένα σύνολο 8.214 ταινιών. Ωστόσο, όλες οι υποβληθείσες ταινίες θα είναι προσβάσιμες στους επαγγελματίες του χώρου αφού συμμετέχουν στο φεστιβάλ μέσω της Αγοράς.

 

To Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και ο Ιανός, σε συνεργασία με την Ένωση Ελληνικού Ντοκιμαντέρ προβάλλουν κάθε Πέμπτη στις 22:30 στον Ιανό (Σταδίου 24), ταινίες ντοκιμαντέρ, καλύπτοντας συνολικά ένα ευρύ φάσμα θεματολογίας, από αφιερώματα σε πρόσωπα, έως κοινωνικά, ιστορικά, επιστημονικά και οικολογικά ζητήματα.

 

Σκοπός της πρωτοβουλίας αυτής είναι η ανάδειξη της σημασίας του ντοκιμαντέρ, αφού  αποτελεί σημαντικό κομμάτι της σύγχρονης κινηματογραφίας και ένα μέσο αποτύπωσης του πραγματικού κόσμου. Ο κάθε δημιουργός χρησιμοποίει την  πραγματικότητα ως πρώτη ύλη, καταγράφοντάς τη χωρίς  υπερβολές, δίνοντας τη δυνατότητα στο θεατή να ενημερωθεί για ζητήματα που τον ενδιαφέρουν, να προβληματιστεί και να διδαχθεί από το παρελθόν, χρησιμοποιώντας τη γνώση που αποκτά, για να βελτιώσει το μέλλον του.

 

Ο κάθε μήνας περιλαμβάνει ντοκιμαντέρ όχι μόνο πρόσφατης αλλά και παλιότερης παραγωγής καλύπτοντας μια ξεχωριστή θεματική ενότητα. Η  θεματική ενότητα του Ιανουαρίου είναι οι τόποι δίπλα μας, αφού το ντοκιμαντέρ δεν μας ταξιδεύει μόνο σε εξωτικά μέρη, αλλά εξερευνά και αυτούς τους άγνωστους τόπους που βρίσκονται δίπλα μας:

 

Η είσοδος σε όλες τις προβολές είναι ελεύθερη.

Πέμπτη 30/1 στις 22:30
Προβολή του ντοκιμαντέρ ΠΥΛΑ, ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ (Ο (ου)τόπος της συνύπαρξης) σε σκηνοθεσία του Ηλία Δημητρίου, 2003, Διάρκ 52'.
Το ντοκιμαντέρ έχει σκοπό να εξερευνήσει τις ριψοκίνδυνες ζωές των ανθρώπων που ζουν στο επίφοβο περιβάλλον της «νεκρής ζώνης». Ανέκαθεν αναρωτιόμουν αν η Πύλα αποτελεί παράδειγμα ειρηνικής συνύπαρξης, όπως οι ελληνοκυπριακές αρχές ισχυρίζονται. Στην Πύλα, η εκκλησία και το τζαμί είναι δίπλα-δίπλα. Ή μήπως το ένα προσπαθεί να παρεμποδίσει τη λειτουργία του άλλου; Η φωνή του χότζα γίνεται ένα με τη φωνή του παπά. Ή μήπως ο ένας προσπαθεί να υπερκαλύψει τον άλλον; Η Πύλα, ως το μοναδικό ετερόκλιτο χωριό, είναι είδος προς εξαφάνιση στην Κύπρο. Το 1974 χωρίστηκε όλη η Κύπρος… Όντως όλη; Ένα χωριό παρέμεινε εκτός αυτής της διαίρεσης, με τίμημα να βρίσκεται οριοθετημένο στη μέση του πουθενά, υπό τη διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών. Η ζωή εκεί, όπως και σε όλα τα ασταθή οικολογικά περιβάλλοντα, δεν είναι καθόλου εύκολη για αυτούς που ζουν στη "Νεκρή Ζώνη". Ξαφνικά, τον Απρίλιο του 2003, τα σύνορα της Κύπρου άνοιξαν και οι άνθρωποι άρχισαν να περνούν από το ένα μέρος στο άλλο.

 

CINE IANOS
Σταδίου 24, τηλ. 210 3217810
www.ianos.gr

 

Μετά την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Διεθνές Φεστιβάλ του Μόντρεαλ τον Αύγουστο,  η ταινία Το Δέντρο και η Κούνια άνοιξε το Ελληνικό Πρόγραμμα του 19ου Διεθνούς Φεστιβάλ Αθηνών ‘Νύχτες Πρεμιέρας’ τον περασμένο Σεπτέμβριο. Κι ενώ συνεχίζει την φεστιβαλική της πορεία στο εξωτερικό (Νέα Υόρκη, Αυστραλία, Ινδία, Βέλγιο, Στοκχόλμη, Βελιγράδι) βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες στις 6 Φεβρουαρίου από την StraDa Films.

Γυρισμένη στην ελληνική επαρχία με ένα εξαιρετικό cast όπου συμμετέχουν η Μυρτώ Αλικάκη,  ο Ηλίας Λογοθέτης, ο Νίκος Ορφανός και η Σέρβα ηθοποιός Μιριάννα Καράνοβιτς (Underground, Ο Μπαμπάς Λείπει σε Ταξίδι για Δουλειές), η ταινία Το Δέντρο και η Κούνια είναι η πρώτη μεγάλου μήκους της Μαρίας Ντούζα, που σπούδασε στη National Film & Television School της Αγγλίας.   Η ταινία αναπτύχθηκε στο πλαίσιο των Εργαστηρίων MFI Script2Film και πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη του προγράμματος Media της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από το στάδιο της συγγραφής μέχρι το στάδιο της παραγωγής  (Balkan Film Fund Pitch, MFI, Eave, Media New Talent Award, Crossroads).

Στο εξωτερικό η ταινία εκπροσωπείται από την εταιρεία EastWest Filmdistribution GmbH, με έδρα την Βιέννη (http://www.eastwest-distribution.com/), η οποία την βάζει  δυναμικά στο παιχνίδι της διεθνούς διανομής με Market Screening στην Κινηματογραφική Αγορά του Βερολίνου (EFM) στην φετινή Berlinale.

Από τις 6 Φεβρουαρίου στους Κινηματογράφους από τη StraDa Films


Σύνοψη
Εμπνευσμένη από ένα πραγματικό περιστατικό, η ταινία αφηγείται πώς τα μέλη μιας οικογένειας για χρόνια χωρισμένα ξαναβρίσκονται ένα Πάσχα, κάτω από την πατρογονική στέγη, σε μια συνάντηση η οποία θα έχει, για τον καθένα, απροσδόκητες συνέπειες.
 
Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται η Ελένη Καραπάνου (Μυρτώ Αλικάκη) καθηγήτρια καρδιολογίας στο Λονδίνο, η οποία έχει αποξενωθεί από τον πατέρα της Κυριάκο (Ηλία Λογοθέτη) εδώ και δεκαπέντε χρόνια – από τότε που, αψηφώντας τις επιθυμίες του,  άφησε την Ελλάδα, με σκοπό να εγκατασταθεί στην Αγγλία.  Μια μέρα ο Βρετανός άντρας της, Χάρυ (John Bicknell), μετατίθεται στην Κίνα. Αντιμέτωπη με δύσκολα προσωπικά και επαγγελματικά διλήμματα, η Ελένη παίρνει την δεκάχρονη κόρη της, την Άννα (Ίρις Μήττα), και έρχονται στην Ελλάδα, για Πασχαλινές διακοπές.   Όταν όμως φτάνει σπίτι, τίποτα δεν είναι όπως το περίμενε.  Μια γυναίκα από τη Σερβία, η Νίνα (Mirjanna Karanovic), είναι εγκατεστημένη εκεί μαζί με την εντεκάχρονη κόρη της Μίρα (Ελένη Κουλέτση)…

Σημείωμα σκηνοθέτη
Με αφορμή τις παλιότερες αλλά και τις νεώτερες μετακινήσεις των ανθρώπων, η ταινία συνυφαίνει την σύγχρονη πραγματικότητα με την πρόσφατη ιστορία σε ένα μοντέρνο μύθο όπου οι πρωταγωνιστές, μέσα από τις προσωπικές τους διαδρομές και συγκρούσεις, θα αναζητήσουν εν τέλει την μετάνοια, την αποδοχή και την αγάπη.   
Μεγάλωσα στη δεκαετία του ’70, σε μια εποχή μικρής κινητικότητας και μεγάλης καχυποψίας (η μετανάστευση είχε υποχωρήσει και τα σύνορα του κόσμου έμοιαζαν οριστικά).  Οι άνθρωποι ταξίδευαν μόνο για τουρισμό, κάποιοι για σπουδές κι αυτό μόνο στη Δύση.  Στην Ανατολή δεν επιτρεπόταν να ταξιδεύουν καθόλου.   Αυτό έπαψε απότομα το 1989 με την πτώση του τείχους του Βερολίνου, που εμείς είχαμε πιστέψει ότι θα έστεκε ως το τέλος του κόσμου. 
Από τότε η Δυτική Ευρώπη και η Ελλάδα είδαν να λαμβάνει χώρα μια τεράστια εισροή ανθρώπων από την Ανατολή, η οποία άλλαξε εκ βαθέων τον χαρακτήρα και τη σύνθεση των εγχώριων πληθυσμών.  Σήμερα, είκοσι και πλέον χρόνια μετά, ξέρουμε ότι αυτό που τότε μας φάνηκε πρωτόγνωρο και μοναδικό ήταν απλά η αιώνια κατάσταση των πραγμάτων, τόσο παλιά όσο και η ιστορία.  Οι άνθρωποι πάντα μετακινούνταν είτε δια της βίας, είτε από επιλογή είτε από ανάγκη.  
Η ταινία  πραγματεύεται το πώς αυτές οι μετακινήσεις επηρεάζουν τις οικογενειακές δομές, πώς οι παραδοσιακές αντιλήψεις για το τι σημαίνει πατρίδα και «ανήκω» αλλάζουν στις σύγχρονες συνθήκες μετακίνησης, αλλά και  πως η δικιά μας εμπειρία της διασποράς μπορεί να μετατραπεί σε μια νέα – διεθνιστική σχεδόν - αντίληψη του εαυτού μας και των άλλων. 
Δυστυχώς σήμερα, εδώ στη δική μας πατρίδα, την χώρα του Οδυσσέα  και το κέντρο ενός έθνους διασποράς, μια πτωχευμένη και ταπεινωμένη κοινωνία βλέπει το φάντασμα του ρατσισμού και της ξενοφοβίας να ξαναγεννιέται, καθώς η συγκυρία θολώνει την καθαρότητα του βλέμματος και του νου.  Ντροπιαστικές εικόνες ενός όχλου τυφλού που επιτίθεται σε μετανάστες μέσα στην καρδιά της Αθήνας κάνουν τον γύρω του κόσμου.
Το Δέντρο και η Κούνια θέλει να πετύχει το αντίθετο.  Θέλει να μας θυμίσει πως κι εδώ όπως κι αλλού δεν έχουν χαθεί οι άνθρωποι που παραμένουν άνθρωποι και πως η ζωή θα ηταν ένα τρομαχτικό ταξίδι αν δεν μπορούσαμε να την ζήσουμε με αποδοχή, αλλυλεγγύη και αγάπη.

Συντελεστές
Σενάριο: Μαρία Ντούζα, Βασισμένο σε μια ιδέα της Ελένης Ατσίκμπαση
Σκηνοθεσία: Μαρία Ντούζα
Παίζουν: Μυρτώ Αλικάκη, Ηλίας Λογοθέτης, Mirjanna Karanovic,  Νίκος Ορφανός,  Ίρις Μήττα, Γεννάδειος Πάτσης, Γιώργος Σουξές , John Bicknell, Ελένη Κουλέτση
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Ζαφείρης Επαμεινώνδας
Σκηνικά: Τζιοβάννι Τζανέτης
Μοντάζ: Γιάννης Κωσταβάρας
Ήχος: Στέφανος Ευθυμίου
Μουσική: Άννα Στερεοπούλου
Παραγωγή: Steficon
Συμπαραγωγή: Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, ΕΡΤ, NOVA,
Intermedianetwork Serbia, Phos Productions, Stefi Productions, Townfilm
Διανομή: StraDa Films

Περισσότερες πληροφορίες: www.the-tree-and-the-swing.com

Από τις 22 Ιανουαρίου έως τις 2 Φεβρουαρίου θα διαρκέσει το 43ο  Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ρότερνταμ, το οποίο φέτος συμπεριλαμβάνει σε τρεις από τις συνολικά εννέα κατηγορίες του τρεις ελληνικές ταινίες, δύο μεγάλου και μία μικρού μήκους.

Στην κατηγορία   Bright Future, μια κατηγορία για  την πρώτη ή δεύτερη ταινία ταλαντούχων νέων σκηνοθετών   συμμετέχει η ταινία της Πέννυς Παναγιωτοπούλου September. Η ταινία που συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του 48ου  Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βαρι, καθώς και σε πλήθος άλλων φεστιβάλ είναι μία διεθνής συμπαραγωγή Ελλάδας - Γερμανίας σε παραγωγή ZDF, ARTE και ΕΡΤ, Twenty Twenty Vision του Θ. Καραθάνου,  P.P Productions της Πέννυς Παναγιωτοπούλου, του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και  την υποστήριξη του προγράμματος Media. Η ταινία, αφηγείται τη ζωή της τριαντάχρονης Άννας, μιας ανεξάρτητης γυναίκας που ζει στο διαμέρισμα της με μοναδική συντροφιά το σκύλο της. Όταν ο  σκύλος πεθάνει, θα τον θάψει στον κήπο του γειτονικού σπιτιού και  θα γνωρίσει τη μητέρα της οικογένειας, αναπτύσσοντας μια ιδιόμορφη σχέση.

Η ταινία Δεν είμαι εγώ σε σενάριο και σκηνοθεσία  Ταϊφούν Πιρσελίμογλου  είναι μια συμπαραγωγή μεταξύ Τουρκίας Ελλάδας και Γαλλίας και συμμετέχει  στο τμήμα Spectrum,  στο οποίο παρουσιάζονται πρόσφατα έργα μεγάλου μήκους από έμπειρους σκηνοθέτες και καλλιτέχνες, οι οποίοι συμβάλλουν ουσιαστικά στη διεθνή κινηματογραφική κουλτούρα. Η ήδη βραβευμένη ταινία, αναφέρεται στη ζωή του 45χρόνου εργένη και μοναχικού Νιχάτ, ο οποίος εργάζεται σε μία καντίνα εστιατορίου. Όταν η νεαρή συνάδελφός του Αισέ, τον προσκαλεί σε δείπνο, δέχεται, παρά τις φήμες ότι ο σύζυγός της είναι στην φυλακή. Όταν ο Νιχάτ βλέπει μία φωτογραφία του γάμου της, αντιλαμβάνεται ότι ο σύζυγος της, του μοιάζει υπερβολικά. Η αδέξια σχέση που επακολουθεί μεταξύ τους αλλάζει ολοκληρωτικά τη ζωή του. H παραγωγή ανήκει στους Veysal Ipek, Νίκο Μουστάκα, Guillaume de Seille, Irfan & Inci Demirkol και Κωνσταντίνα Σταυριανού και πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή του Τουρκικού Υπουργείου Πολιτισμού, του Γαλλικού Κέντρου Κινηματογράφου και τη χρηματοδότηση του  Eurimages. 
 
Στο πρόγραμμα μικρού μήκους, ενός από τα πιο μεγάλα σε ολόκληρη την Ευρώπη συμμετέχει η ταινία  King Kong σε σενάριο και σκηνοθεσία του Νίκου Κυρίτση και σε παραγωγή των MARNI FILMS και ΕΡΤ Α.Ε. Η ιστορία εξελίσσεται στην Αθήνα του 2011. Πρωταγωνιστής είναι ο Χρήστος ένας εσωστρεφής 50άρης, που ζει ακόμη με την κατάκοιτη μάνα του, δουλεύει στον ζωολογικό κήπο, αλλά δυσκολεύεται να αναπτύξει σχέσεις με τους ανθρώπους και να εκφράσει τη σεξουαλικότητά του, μέχρις ότου ένα απροσδόκητο γεγονός θα τον ωθήσει σε ένα σπιράλ βίας και απόγνωσης.

Το 43ο  Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ρότερνταμ με τα τρία μεγάλα προγράμματα ταινιών που περιλαμβάνει: Grand Tour, Η δική μου Προσωπική Ευρώπη και ΕΕ – 29, προσφέρει μια πλατφόρμα από σκέψεις προς συζήτηση σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης, αφού μία ταινία μπορεί να κάνει την ευρωπαϊκή ταυτότητα και τις ιδέες της ορατές και αναγνωρίσιμες σε μεγάλα ακροατήρια. Προσφέρει μια αφετηρία προκειμένου να εξερευνηθεί εκ νέου ο ευρωπαϊκός πολιτισμός  μακριά από κάθε πολιτική ατζέντα, είτε είναι υπέρ είτε κατά της Ευρώπης. Αυτά τα τρία θεματικά προγράμματα του φεστιβάλ εξερευνούν διαφορετικά θέματα που σχετίζονται σήμερα με την Ευρώπη, όπως η μετανάστευση, η (πολιτιστική) ταυτότητα και οι προσωπικές συνθήκες διαβίωσης. Μαζί, δίνουν μια εικόνα για το τι ενώνει και τι χωρίζει την Ευρώπη. Με αυτό τον τρόπο το φεστιβάλ στοχεύει να βρεθούν οι  απαντήσεις και μια  μελλοντική προοπτική, σε συνεργασία με τους κινηματογραφιστές και το κοινό, εκεί όπου η πολιτική φαίνεται να αποτυγχάνει.

Τη  φετινή διοργάνωση θα ανοίξει η νέα ταινία του Σπάικ Τζόνζι  με τίτλο Her και με πρωταγωνιστή τον Χοακίν Φίνιξ.

 

Η 10η  επετειακή  διοργάνωση του Διεθνούς Φεστιβάλ Ψηφιακών Τεχνών και Νέων Μέσων της Ελλάδος, Athens Video Art Festival 2014 είναι γεγονός και θα πραγματοποιηθεί το Μάιο.

To Athens Video Art Festival αποτελεί έναν από τους πιο επιτυχημένους θεσμούς διεθνώς σε επίπεδο ψηφιακών τεχνών και εκπαίδευσης. Υποστηρίζει την ελεύθερη  έκφραση, την επικοινωνία και τη διάδραση. Κύριος στόχος του είναι η  ολοκληρωμένη παρουσίαση των τελευταίων τάσεων από τον χώρο των τεχνών και των νέων τεχνολογιών και η ανάδειξη νέων καλλιτεχνών.

Πιστό στον ετήσιο προγραμματισμό του, το Athens Video Art Festival  απευθύνει ανοιχτή πρόσκληση σε όλους τους δημιουργούς να πειραματιστούν με τις ανεξάντλητες δυνατότητες των νέων μέσων και δίνοντας ζωή στις ιδέες τους να συμμετέχουν στη διαμόρφωση μιας δυναμικής πολυσυλλεκτικής και διαρκώς εξελισσόμενης κοινότητας.

Οι δημιουργοί μπορούν να υποβάλουν τα έργα τους σε μία ή περισσότερες από τις οκτώ κατηγορίες της διοργάνωσης με μέγιστο όριο συμμετοχής τέσσερα έργα ανά κατηγορία:

VIDEO ART | ANIMATION | APPLICATIONS | INSTALLATIONS PERFORMANCES | DIGITAL IMAGE | WEB ART | MUSIC

Δεν υπάρχει θεματικός περιορισμός.

Δεν υπάρχει κόστος συμμετοχής.

Προθεσμία υποβολής συμμετοχών: 10 Μαρτίου 2014.

Οι συμμετοχές μπορούν να υποβληθούν μέσω διαδικτύου ή  μέσω ταχυδρομείου.

Προτάσεις για συνεργασία: tributes, workshops, discussion panels, να αποστέλλονται στο: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. με τίτλο «Proposal from xxxx» (όπου xxxx η ονομασία του φορέα).

Για περισσότερες πληροφορίες: www.athensvideoartfestival.gr