Συνέντευξη Τύπου παραχώρησε ο σκηνοθέτης Τζιμ Τζάρμους το Σάββατο 2 Νοεμβρίου 2013, στο πλαίσιο του 54ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ο δημιουργός επισκέπτεται για πρώτη φορά την Ελλάδα, με αφορμή την προβολή της νέας ταινίας του Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί, η οποία άνοιξε την Παρασκευή 1/11,  την αυλαία της φετινής διοργάνωσης. 

Καλωσορίζοντας τον αμερικανό δημιουργό, ο διευθυντής του ΦΚΘ Δημήτρης Εϊπίδης τόνισε χαρακτηριστικά: «Είναι ιδιαίτερη τιμή και ευτυχία για μένα να βρίσκεται εδώ μαζί μας ένας εκλεκτός καλεσμένος, σκηνοθέτης και φίλος εδώ και πολλά χρόνια. Όπως σημείωσε και ο ίδιος χθες πριν την προβολή της ταινίας του, γνωριζόμαστε εδώ και 30 χρόνια. Νομίζω ότι είναι περισσότερα... Είμαι πολύ χαρούμενος που ο Τζιμ Τζάρμους είναι εδώ μαζί μας με τη νέα του ταινία, η οποία νομίζω ότι -όπως και όλο του το έργο-, καταπλήσσει, είναι σαγηνευτική και ελκυστική, ιδιαίτερα για ένα νεανικό κοινό, το οποίο ήταν πάντα αφοσιωμένο και αφιερωμένο στο έργο του». 

Παίρνοντας το λόγο, ο Τζιμ Τζάρμους ευχαρίστησε αρχικά το Φεστιβάλ για την πρόσκληση. Έπειτα, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με την επιλογή του να καταπιαστεί στη νέα ταινία του με το είδος ταινιών που έχουν ως πρωταγωνιστές βρικόλακες, υπογράμμισε: «Δεν τρομοκρατήθηκα από την υπάρχουσα παράδοση σε αυτό το είδος ταινιών. Υπάρχουν εκατοντάδες φιλμ με βρικόλακες, όμως η δική μου ταινία δεν είναι ταινία τρόμου, αλλά μια διαφορετική ταινία με βαμπίρ. Μια από τις πιο παλιές και όμορφες τέτοιες ταινίες είναι το Βαμπίρ του Καρλ Ντράγιερ, αλλά και άλλες πολλές, πιο πρόσφατες, όπως το Άσε το κακό να μπει, που μου αρέσει πολύ, το Τrouble Every Day της Κλερ Ντενί, το Addiction του Έιμπελ Φεράρα. Υπάρχουν πολλές ταινίες με βρικόλακες που δεν είναι ταινίες τρόμου».

Μιλώντας για τη δημοσιότητα και το mainstream, ο αμερικανός σκηνοθέτης σχολίασε: «Πάντα έβρισκα τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα εκτός του mainstream, συχνά στο περιθώριο. Σε όλη την ιστορία της Τέχνης διαμορφώνεται το πολιτιστικό κατεστημένο και το πολιτιστικό περιθώριο. Όχι πάντα, αλλά συχνά, τα πιο πρωτοποριακά πράγματα βρίσκονται στο περιθώριο. Όσον αφορά τον εαυτό μου, βρίσκομαι σίγουρα κάπου στα περιθώρια, δε με βλέπω στο φάσμα του mainstream. Σίγουρα όμως υπάρχουν άνθρωποι που εκτιμώ πολύ και είναι πιο θαρραλέοι, οι οποίοι παραβιάζουν πολλούς περισσότερους κανόνες του σινεμά από ό,τι εγώ και βρίσκονται περισσότερο στο περιθώριο».

Για το ρόλο της μουσικής στις ταινίες του, αλλά και το νέο ψυχεδελικό κίνημα ο Τζιμ Τζάρμους εξήγησε: «Μου αρέσουν πολλά διαφορετικά είδη μουσικής. Η μουσική είναι το ισχυρότερο εκφραστικό μέσο των ανθρώπων. Δεν ξέρω πώς ακριβώς να εκφράσω το νέο ψυχεδελικό μουσικό κίνημα, υπάρχουν πολλά συγκροτήματα που αγαπώ και ανήκουν σε αυτό, αλλά μου αρέσουν επίσης η τρανς μουσική, διαφορετικές κατηγορίες του μέταλ όπως το στόουνερ και το ντουμ, η underground hip hop, το βαρύ ροκ εν ρολ και πολλά άλλα. Ωστόσο, με ενθουσιάζει η αναβίωση της ψυχεδελικής μουσικής η οποία σε αφήνει να περιπλανάσαι». Ο Τζιμ Τζάρμους αναφέρθηκε επίσης και στην εμπειρία του να έχει μουσικό συγκρότημα: «Όταν φτιάχνω μια ταινία συνήθως μου παίρνει δύο χρόνια περίπου, ενώ η μουσική βγαίνει πιο άμεσα και σε γεμίζει ευτυχία. Στην ταινία Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί o συνθέτης Josef van Wissem είναι ένας ολλανδός λαουτάρης με τον οποίο πέρυσι κάναμε μερικούς δίσκους μαζί με το συγκρότημά μου SQÜRL με διασκευές της μουσικής του. Επίσης, στην ταινία όλες οι κιθάρες είναι δικές μου, καθόλου βιρτουόζικες».

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με μια παλιότερη δήλωσή του που έλεγε: «Τίποτα δεν είναι αυθεντικό. Κλέψτε από οπουδήποτε μπορείτε να αντλήσετε έμπνευση ή που τροφοδοτεί τη φαντασία σας», ο Τζιμ Τζάρμους εξήγησε: «Μάλλον “έκλεψα” πράγματα, μέρη και ιδέες από παντού, αλλά χωρίς αυτό να είναι συνειδητό. Ωστόσο, δε θεωρώ ότι ο όρος “κλέβω” είναι ο σωστότερος. Αυτό που εννοώ είναι ότι δεν υπάρχουν πρωτότυπες ιδέες, αλλά η ομορφιά τους είναι ότι είναι σαν τα κύματα του ωκεανού: το καθένα συνδέεται με το επόμενο και το προηγούμενο. Είναι πολύ σημαντικό να δεχόμαστε τα πράγματα που μας εκφράζουν, μας επηρεάζουν και να τα ενσωματώνουμε σε αυτό που κάνουμε, όπως κάνουν όλοι οι καλλιτέχνες. Όσοι δεν παραδέχονται κάτι τέτοιο, είτε λένε ψέματα είτε φοβούνται ότι δε θα θεωρηθούν πρωτοποριακοί».

Στη συνέχεια, ο Τζιμ Τζάρμους τοποθετήθηκε σχετικά με το αμερικάνικο ανεξάρτητο σινεμά και την ελληνική τάση του να γίνονται ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού. «Εξαρτάται από το πώς ορίζει κανείς το ανεξάρτητο αμερικάνικο σινεμά. Συνήθως πρόκειται για έναν όρο που χρησιμοποιείται -κυρίως στην Αμερική- για θέματα μάρκετινγκ. Η κατάσταση έχει αλλάξει, όπως και η διανομή. Έχουν γίνει ριζικές αλλαγές στη χρηματοδότηση και πραγματικά δεν ξέρω τι θα φέρει το μέλλον. Ίσως αυτό το νέο κύμα κινηματογράφου που υπάρχει στην Ελλάδα, δηλαδή το να κάνουν οι δημιουργοί ταινίες με χαμηλό προϋπολογισμό να είναι πράγματι το μέλλον και η καλύτερη κατεύθυνση. Στην ιστορία κάθε μορφής Τέχνης, και για παράδειγμα στο ροκ εν ρολ, βλέπουμε ότι υπάρχει μια κυκλική πορεία. Όταν ήμουν νεότερος, είχαμε μπουχτίσει το στουντιακό και εμπορικό ρον εν ρολ. Όταν εμφανίστηκαν οι Stooges, oι Sex Pistols και οι Ramones, η ιδέα ήταν πλέον να μη σε νοιάζει το ότι δεν είσαι επαγγελματίας. Με κάποιο τρόπο πιστεύω ότι αυτό είναι το μέλλον και στο σινεμά. Εγώ προτιμώ να δω μια ελληνική ανεξάρτητη ταινία που έγινε με προϋπολογισμό 200.000 δολάρια παρά το Μεγάλο Γκάτσμπι του Μπαζ Λούρμαν, αλλά αυτό είναι θέμα γούστου». Σχετικά με το ίδιο θέμα, ο σκηνοθέτης τόνισε: «Το σημαντικό είναι να αναχθεί το σινεμά στην ουσιώδη του ποιητικότητα. Ήδη σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Ρουμανία και το Ιράν, ανθίζουν υπέροχοι κήποι του κινηματογράφου που σε κάνουν να αναρωτιέσαι πώς είναι δυνατό να κάνουν ταινίες εν μέσω μιας τόσο σκληρής κρίσης. Ωστόσο, αυτό είναι γεγονός και ασπάζομαι το ότι οι άνθρωποι βρίσκουν το δικό τους τρόπο έκφρασης. Έχω πίστη σε αυτό. Η όμορφη φόρμα δεν επιτυγχάνεται πάντα με ένα πακτωλό χρημάτων».

Αναφερόμενος στην επιλογή του Ντιτρόιτ και της Ταγγέρης ως σκηνικό της νέας ταινίας του, ο κ. Τζάρμους σχολίασε: «Δε μου αρέσει να αναλύω και να αναφέρω το συμβολισμό των πόλεων, αυτά υπάρχουν μέσα στην ταινία. Το κάθε μέρος φαίνεται στην ταινία. Εγώ θεώρησα ότι είναι οι κατάλληλοι τόποι για να οριστούν οι χαρακτήρες. Αγαπώ το Ντιτρόιτ και την Ταγγέρη για πάρα πολλούς λόγους τους οποίους θα μπορούσα να εξηγώ για ώρες, και εν μέρει ίσως ήθελα να επιστρέψω για λίγο εκεί». Αναφορικά με τη Θεσσαλονίκη και το ενδεχόμενο να αποτελούσε κάποτε σκηνικό μιας επόμενης ταινίας του, ο Τζιμ Τζάρμους σημείωσε: «Παρόλο που βρίσκομαι μόνο λίγες μέρες εδώ, μου αρέσει πάρα πολύ. Πριν έρθω διάβασα για την ιστορία της πόλης, η οποία είναι απίστευτη. Δεν έχω κάποιο σενάριο έτοιμο τώρα. Ποτέ δεν ξέρεις όμως. Απορροφώ τα ερεθίσματα με το δικό μου τρόπο».

Ερωτώμενος για το πρόσφατο θάνατο του Λου Ριντ, o Τζιμ Τζάρμους σχολίασε: «Έχω μείνει στη Νέα Υόρκη πολλά χρόνια κι εκεί ο Λου Ριντ θεωρείται σαν νονός του ροκ εν ρολ. Μαζί με το συγκρότημα των Velvet Underground έχει υπάρξει πρωτοποριακός. Όταν ξεκίνησαν ως μπάντα τους μίσησαν, δεν τους θεώρησαν καν μουσική και τώρα δείτε πώς έχουν διαποτίσει την τέχνη. Αποτελεί μεγάλη πηγή έμπνευσης και η απώλειά του είναι μεγάλη. Δεν τον χάνουμε ωστόσο, γιατί μας έχει δώσει πάρα πολλά. Δεν μου αρέσουν όλα όσα έχει κάνει, εξάλλου δεν μπορεί να μας αρέσει οτιδήποτε κάνει κάποιος καλλιτέχνης, αλλά αγαπώ πολλή από τη μουσική του και είναι σημαντική για μένα. Δεν είμαστε στενοί φίλοι, αλλά είχαμε περάσει χρόνο μαζί. Αιωνία η μνήμη του».

Απαντώντας σε ερώτηση για το εάν έρχεται πρώτα ο ήχος ή η εικόνα όταν κάνει μια ταινία, ο Τζιμ Τζάρμους είπε: «Κανένα από τα δύο. Πρώτα έρχονται κάποιοι χαρακτήρες και κάποια μέρη όπου φαντάζομαι ένα κόσμο που δημιουργείται εκεί. Η εικόνα και ο ήχος είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα για μένα, γιατί δημιουργούν την ατμόσφαιρα. Άλλωστε, ο κινηματογράφος είναι η τέχνη που συνδέεται πιο στενά με τη μουσική, γιατί διαθέτει κίνηση στο χρόνο και εσωτερικό ρυθμό. Νομίζω ότι προσπαθώ να μάθω για την κινηματογράφηση από τη μουσική, ενώ άλλες φορές σκέφτομαι τη μουσική με κινηματογραφικούς όρους. Είμαι ευτυχής για αυτό το ‘’μπέρδεμα’’».

Σχολιάζοντας τον χαρακτηρισμό των ταινιών του ως «χρονοκάψουλα», ο σκηνοθέτης εξήγησε: «Θα ήταν μεγαλεπήβολο να το σκεφτώ έτσι. Υπάρχουν πολλές αναφορές σε επιστήμονες και καλλιτέχνες σημαντικούς για μένα στην τελευταία μου ταινία. Όμως θεωρώ ότι εάν μπορώ να κάνω μια αναφορά σε κάποιον, για παράδειγμα στον Ουίλιαμ Μπλέικ και κάποιος στο Κάνσας ή στη Λιθουανία δει την ταινία μου, δεν τον γνωρίζει και ενδιαφερθεί τελικά γι’ αυτόν, αισθάνομαι ότι έχω πετύχει κάτι. Ακόμα και ένας άνθρωπος να αντλήσει έμπνευση, το θεωρώ ελπιδοφόρο και σημαντικό».

Ο Τζιμ Τζάρμους ερωτήθηκε από το κοινό και για το εάν θα έκανε μια τηλεοπτική παραγωγή. «Δεν αποκλείεται. Έχω κάποιες ιδέες. Το μόνο που με απασχολεί είναι ότι είμαι πολύ ανεξάρτητος. Επιλέγω πάντα τους συνεργάτες μου και έχουμε τον απόλυτο δημιουργικό έλεγχο στη δουλειά μας, γι’ αυτό και με ανησυχεί το εάν θα είχα την απόλυτη ελευθερία στην τηλεόραση. Εάν μου δινόταν η ευκαιρία και είχα μια καλή ιδέα, θα το σκεφτόμουν. Η τηλεόραση τώρα παρουσιάζει ενδιαφέρον. Συχνά μάλιστα δίνει τη δυνατότητα για κινηματογραφικές δουλειές που δε θα μπορούσαν να γίνουν στο σινεμά, λόγω των δυσκολιών χρηματοδότησης. Πριν από πέντε χρόνια, ο Τοντ Χέινς είχε κάνει μια τηλεοπτική εκδοχή του Mildred Pierce που ήταν πολύ κινηματογραφική και ποιητική», υπογράμμισε ο Τζιμ Τζάρμους. Ο ίδιος πρόσθεσε σχετικά με τις τηλεοπτικές σειρές: «Η αλήθεια είναι ότι δεν βλέπω πολύ, γιατί δε θέλω να εθιστώ, ωστόσο παίρνω μια γεύση. Έχω δει το πρώτο επεισόδιο της σειράς Breaking Bad, το πρώτο του Mad Men, ενώ πριν καιρό είχα εθιστεί στο The Wire και δεν μπορούσα να σταματήσω. Όμως επειδή είμαι φανατικός κινηματογραφόφιλος, προτιμώ να βλέπω ταινίες, όπως είναι φυσικό. Επιμένω ωστόσο ότι η τηλεόραση έχει ενδιαφέρον».

Για τη συνεργασία του με τον έλληνα παραγωγό Χρήστο Κωσταντακόπουλο ο Τζιμ Τζάρμους είπε χαρακτηριστικά: «Είναι ένας άγγελος για την ταινία μας, ήρθε σαν από μηχανής θεός. Πήραμε χρηματοδότηση από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Αγγλία και μας έλειπε ένα μικρό μέρος για να ξεκινήσουμε. Ερχόμενος ο Χρήστος μας επέτρεψε να την πραγματοποιήσουμε. Όταν γνωριστήκαμε, μιλούσαμε όλο το βράδυ για μουσική, για την αγάπη μας για τη Νέα Ορλεάνη, το Μαρκ Τουέιν και για την κοινή μας πεποίθηση ότι ο Σαίξπηρ είναι μια πλεκτάνη. Είναι ένας εκπληκτικός άνθρωπος. Οι γνώσεις και τα ενδιαφέροντά του είναι ένα υπέροχο δώρο. Σ’ αυτό το σημείο οφείλω να αναφερθώ και στο Δημήτρη Εϊπίδη, ο οποίος είναι ένας πλοηγός, νονός, οδηγός του ενδιαφέροντος κινηματογράφου. Αυτός ο άνθρωπος επίσης είναι ένα δωρό για εμάς. Ξέρω ότι πολλοί σκηνοθέτες συμμερίζονται αυτή την άποψη, δεν το λέω για να κάνω φιλοφρόνηση».

Με αφορμή τις ταινίες του Ο Νεκρός και Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί ο Τζιμ Τζάρμους ερωτήθηκε για το θέμα της ζωής και του θανάτου και το πως τα διαχειρίζεται στο σινεμά του. «Στην ταινία Ο Νεκρός, η ζωή και ο θάνατος για μένα είναι κάτι κυκλικό. Ελπίζω ότι εν μέρει η τελευταία μου ταινία είναι μία γιορτή για το δώρο της συνειδητότητας. Αν αναλογιστούμε το σύμπαν, η ζωή στον πλανήτη είναι ένα μικρό μόνο κομμάτι και εμείς έχουμε τη συνειδητότητα να είμαστε ζωντανοί. Αυτή η ιδέα νομίζω υπάρχει στην ταινία, η συνειδητότητα της ύπαρξης και εκφράζεται περισσότερο από την Εύα»

Σε ερώτηση σχετικά με την αθανασία της τέχνης, ο σκηνοθέτης είπε: «Όταν ρώτησαν στο Φεστιβάλ των Καννών το φίλο μου, το φινλανδό σκηνοθέτη Άκι Καουρισμάκι για το πως αντιλαμβάνεται τη θέση του στην ιστορία του σινεμά εκείνος απάντησε, «μην ανησυχείτε, η ιστορία θα τα καλύψει όλα με ένα πέπλο». Έτσι θέλω να το βλέπω και εγώ»

Ποια είναι τα στοιχεία της ζωής που λειτουργούν ως διανοητική διέγερση για τον Τζιμ Τζάρμους; «Αυτή η συνείδηση του υπάρχειν. Η ανθρώπινη φαντασία είναι από τα ωραιότερα πράγματα που έχουμε. Η φυσική παρουσία, της γης, του ουρανού, του σύμπαντος. Δεν έχω κάποιο ναρκωτικό που προτιμώ, τα δοκίμασα όλα στο παρελθόν».

 

Με μια λιτή τελετή ανοίγει αυλαία το 54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης την Παρασκευή 1η Νοεμβρίου 2013, στις 20.30 στην ιστορική έδρα του θεσμού, το Ολύμπιον. Μετά την επίσημη έναρξη της διοργάνωσης, θα προβληθεί η πολυαναμενόμενη ταινία Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί / Only Lovers Left Alive του Τζιμ Τζάρμους, παρουσία του δημιουργού, ο οποίος επισκέπτεται για πρώτη φορά την Ελλάδα. 

Την τελετή έναρξης του 54ου ΦΚΘ θα παρουσιάσει η Ελένη Ρουσσινού, μία εκ των πρωταγωνιστών της ταινίας Miss Violence του Αλέξανδρου Αβρανά, η οποία προβάλλεται στη φετινή διοργάνωση.

Πάντοτε ασυμβίβαστος ως προς στο καλλιτεχνικό του όραμα, ο Τζιμ Τζάρμους χτίζει στην ταινία Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί το ιδιόρρυθμο κινηματογραφικό σύμπαν του με άξονα το βαμπιρικό μύθο. Πρωταγωνιστές του φιλμ είναι δύο σοφιστικέ βρικόλακες, η Ιβ και ο Άνταμ  - τους υποδύονται οι Τίλντα Σουίντον και Τομ Χίντλεστον – οι οποίοι περιπλανώνται ανά τους αιώνες στο περιθώριο της κοινωνίας, σε έναν κόσμο που πλέον τους προκαλεί μόνο σύγχυση.

Η ταινία, η οποία απέσπασε εξαιρετικές κριτικές, είναι αντιπροσωπευτική της γραφής του αμερικανού δημιουργού, λειτουργώντας ως μια αλληγορία για τη συντροφικότητα, την τέχνη και την κατάσταση της ανθρωπότητας. Ο Τζάρμους  χρησιμοποιεί ως όχημα δύο ψυχές που δεν ανήκουν σε αυτό τον κόσμο για να μιλήσει για αυτό που η άνθρωποι αποκαλούν «παντοτινή αγάπη».

Η συμμετοχή της ταινίας έναρξης, η οποία εντάσσεται στην ενότητα «Ανοιχτοί Ορίζοντες», χρηματοδοτείται, μεταξύ άλλων δράσεων του 54ου ΦΚΘ, από την Ευρωπαϊκή Ένωση - Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης, στο πλαίσιο του ΠΕΠ Κεντρικής Μακεδονίας 2007-2013.


Το 27ο διεθνές φεστιβάλ οπτικοακουστικών προγραμμάτων (FIPA) στο Biarritz που διεξάγεται από 21 - 26 Ιανουαρίου 2014 ανακοίνωσε πρόσκληση ενδιαφέροντος, με καταληκτική ημερομηνία τις 11 Νοεμβρίου 2013, για συμμετοχές στο 10ο φεστιβάλ νέων δημιουργών βίντεο-κινηματογράφου, που διοργανώνεται με την υποστήριξη του γαλλογερμανικού καναλιού ARTΕ.

Σχετικές ιστοσελίδες:

http://art4eu.net/art4eu.php?page=article&id_secteur=9&id_rubrique=139&id_article=1174&aff=139
http://www.fipa.tv/

Ο Αλέξανδρος Αβρανάς επιστρέφει μετά το πολυβραβευμένο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 2008, Without, και καταδύεται για μια ακόμη φορά στα μυστικά και ψέματα που ευδοκιμούν σε μια φαινομενικά τυπική ελληνική οικογένεια. Το Miss Violence καταπιάνεται με την άσκηση εξουσίας,  τη σκληρή οικογενειακή βία, την αποσιώπηση.  Η διεισδυτική ματιά του σκηνοθέτη φροντίζει να ξεσκεπάσει, τόσο αφηγηματικά όσο και αισθητικά, την απόγνωση που κρύβεται κάτω από την τακτοποιημένη εικόνα της κανονικότητας.
Σύνοψη:
Την ημέρα των γενεθλίων της, η εντεκάχρονη Αγγελική πηδάει από το μπαλκόνι και πέφτει στο κενό με ένα χαμόγελο σχηματισμένο στα χείλη της. Η αστυνομία και η κοινωνική πρόνοια προσπαθούν να εξιχνιάσουν τον λόγο της πιθανής αυτοκτονίας. Η οικογένεια όμως υποστηρίζει σθεναρά πως ήταν ατύχημα. Ποιο μυστικό πήρε μαζί της η μικρή Αγγελική; Γιατί η οικογένεια επιμένει να την «ξεχάσει» και να συνεχίσει τη ζωή της; Αυτές είναι οι απαντήσεις που αναζητά η κοινωνική πρόνοια, όταν τους επισκέπτεται στο άψογα τακτοποιημένο τους σπίτι. Ο πατέρας έχει φροντίσει να μη λείπει τίποτα. Όλα βρίσκονται στη θέση τους. Φαίνεται ότι τίποτα δεν μπορεί να τους προδώσει. Όμως ο καλογυαλισμένος κόσμος της οικογένειας θα θρυμματιστεί σταδιακά και όλοι θα αναγκαστούν να έρθουν αντιμέτωποι με αυτό που για χρόνια έκρυβαν ή που δεν άντεχαν να δουν.

Visit:
www.missviolence.com
www.feelgoodentertainment.gr
www.facebook.com/feelgoodentertainment.gr

Κριτικές:
Εκπληκτικά ελεγχόμενη αφήγηση, ερμηνείες κουρδισμένες με ακρίβεια, The Playlist/Indiewire
Ο τρόπος που χειρίζεται ο Αβρανάς τη σταδιακή αποκάλυψη και τον χώρο του διαμερίσματος είναι εξαιρετικός. Οπότε το θείο δώρο εδώ είναι ότι αναγνωρίζουμε μια ταινία που δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερες ερμηνείες και δομή για να επιτύχει τη ζοφερή του ένταση, British Film Institute
Ο Αβρανάς διεκδικεί μια θέση στους κορυφαίους σκηνοθέτες διεθνώς, Indiewire
Τρομερός ηθοποιός ο Θέμης Πάνου… Δεν είναι μόνο η σχέση του αυτουργού με τα θύματα που έχει ενδιαφέρον, αλλά και η συνενοχή των θυμάτων που συναινούν, που , ανταγωνίζονται για την προσοχή και τη σκληρότητα του διώκτη τους. La Republica
Μια ιστορία φρικτής ενδοοικογενειακής βίας που διαδραματίζεται σε ένα εντυπωσιακά ελεγχόμενο αφηγηματικό πλαίσιο, Screen International
O Αβρανάς δεν επιστρατεύει την ειρωνεία και προσδίδει στις πιο λεπτομερείς σκηνές ενδοοικογενειακής και σεξουαλικής κακοποίησης μια συσσωρευτική δύναμη που μουδιάζει, Variety
Ένα σμιλεμένο με ακρίβεια πορτρέτο μιας ερμητικά κλειστής οικογένειας, The Hollywood Reporter

Σημείωμα Σκηνοθέτη:
Αθήνα 2013. Κάπου κοντά στο κέντρο της πόλης. Χρωματιστές πολυκατοικίες  δημιουργούν έναν γκρίζο κόσμο. Η ησυχία μιας αφόρητης καθημερινής ρουτίνας διακόπτεται από την αυτοκτονία ενός εντεκάχρονου κοριτσιού. Τι είναι άραγε αυτό που οδηγεί ένα παιδί στην απόφαση ότι δεν θέλει πια να ζει; Και γιατί κανείς δεν γνώριζε την αλήθεια της; Το κορίτσι αυτό, σαν σύμβολο πολλών σημερινών παιδιών που αναγκάζονται να υποταχθούν στους κανόνες μιας σκληρής κοινωνίας χωρίς ελπίδα, απογυμνώνει και αποκαλύπτει κάθε μορφή δυνατής εκμετάλλευσης και χειρισμού που πραγματοποιείται σε ένα σύστημα, το οποίο κάποιοι ακόμη αποκαλούν οικογένεια. Ο Πατέρας, ως αρχηγός, διατάζει και ορίζει τη λειτουργία της οικογένειας μέσα από τρόπους που δε διαφέρουν πολύ από τον χειρισμό της κοινωνίας. Τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας είναι θύματα που δεν μπορούν πλέον να λειτουργήσουν με άλλους κανόνες παρά μόνο με αυτούς με τους οποίους έχουν ανατραφεί.
Από την παιδική μου ηλικία, αναρωτιόμουν ποιος έχει τη δύναμη: αυτός που χτυπάει ή αυτός που νιώθει τον πόνο; Η πιο σκληρή βία είναι αυτή της σιωπής. Του ανείπωτου. Της κανονικότητας που συγκαλύπτει κάθε συναισθηματικό κενό που δημιουργείται από την άσκηση εξουσίας.
Ένα κλειστό παράθυρο σ’ ένα μπαλκόνι με καλλωπιστικά φυτά. Μια κεντημένη κουρτίνα κι ένα φως που δεν σβήνει ποτέ. Όλα μοιάζουν να είναι όπως πρέπει, ήρεμα και γαλήνια. Τίποτα δυσάρεστο δεν θα μπορούσε να συμβαίνει σ’ αυτό το διαμέρισμα. Όλα είναι φυσιολογικά και δείχνουν φυσιολογικά. Αυτή είναι η εικόνα που μένει στον θεατή. Ή, ενδεχομένως, αυτή με την οποία θέλει να μείνει; Μέχρι ποιού σημείου θέλουμε ή αντέχουμε να δούμε τι συμβαίνει πίσω από μια ολόλευκη καλοσιδερωμένη κουρτίνα; Η Ελένη έχει τρία παιδιά, χωρίς σύζυγο όμως. Ο Πατέρας αφαιρεί τις πόρτες των δωματίων, γιατί ανησυχεί. Άλλωστε, αυτή η οικογένεια δεν έχει τίποτα να κρύψει. Η Μητέρα ντύνει τα παιδιά με σχεδόν χειμωνιάτικα ρούχα το καλοκαίρι. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα στοιχεία που έρχονται σε αντίθεση με την κοινή λογική και την κανονική οικογενειακή ζωή, αλλά μετά από ένα τόσο ακραίο και τραγικό γεγονός μπορούν να κατανοηθούν και να εξηγηθούν.
Η κινηματογράφηση και οι ερμηνείες ούτε αποκαλύπτουν ούτε υπονοούν κάτι. Η κάμερα παρατηρεί και καταγράφει με μοναδικό σκοπό την αφήγηση της ιστορίας και όχι την ψυχολογική παρέμβαση μέσω του κάδρου. Η δραματουργία της κινηματογράφησης εκτυλίσσεται σύμφωνα με τη ροή της ιστορίας. Η οικογένεια έχει ήδη αρχίσει να αποδομείται και το σύνολό της έχει αρχίσει να διασπάται στα επιμέρους στοιχεία του. Όταν σταδιακά η κάμερα καταφέρνει να εισχωρήσει στο κλειστό αυτό σύστημα, δεν μένει αμέτοχη, αλλά ακολουθεί τον συναισθηματικό άξονα των ηρώων, έχοντας την ανάγκη να τους απομονώσει και να τους παρακολουθήσει στον επώδυνο αυτό δρόμο της απελευθέρωσης.

Ελένη Ρουσσινού
Η 37χρονη ηθοποιός, που υποδύεται τη μητέρα της 11χρονης που αυτοκτονεί επισημαίνει για τις προεκτάσεις του ρόλου της: «Γνωρίζει τα πάντα σε σχέση με την κακοποίηση που λαμβάνει χώρα στην οικογένεια της, αλλά είναι παθητική και εγκλωβισμένη στον μικρόκοσμο της. Και στην πραγματική μας ζωή αντιλαμβανόμαστε όταν κάτι δεν πάει καλά στο περιβάλλον μας. Γνωρίζουμε ότι κάποιος υφίσταται λεκτική βία. Στην ταινία, γίνεται και ένας παραλληλισμός με την άμεση και έμμεση βία που υφιστάμεθα στην κοινωνία ως άτομα. Πρέπει να είμαστε λιγότερο παθητικοί, να αντιδρούμε».
Όσο για την πρώτη της συνεργασία με τον Αλέξανδρο Αβρανά η ηθοποιός σχολιάζει: «Ο Αλέξανδρος ήξερε από την πρώτη στιγμή τι ακριβώς ήθελε να κάνει. Είναι πάρα πολύ οργανωμένος, αλλά σου δίνει και μια απόλυτη ελευθερία μέσα στην όλη οργάνωση του».
Τα νοσηρά μυστικά και η αποκαθήλωση της ιερής ελληνικής οικογένειας, που βρίσκονται στο επίκεντρο της πλοκής, κάνουν την ταινία ιδιαίτερα απαιτητική για έναν ηθοποιό. «Το θέμα της ταινίας είναι πάρα πολύ δύσκολο, βασίζεται σε αληθινή ιστορία που έχει συμβεί στη Γερμανία. Αν και έχω γερό στομάχι και δεν έρχομαι εύκολα σε δύσκολη θέση, όταν διάβασα το σενάριο, σοκαρίστηκα. Κυρίως επειδή ήξερα ότι δεν πρόκειται για μυθοπλασία. Τέτοια περιστατικά συμβαίνουν ακόμα και σε ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Και καθώς στην ταινία έπαιζαν και μικρά παιδιά, οφείλαμε να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί. Συμβουλευτήκαμε ψυχολόγους, είχαμε φυσικά τη συναίνεση των γονιών τους και τους εξηγήσαμε το θέμα της ταινίας. Τους τονίσαμε ότι με την ταινία αυτή πολλά παιδιά που περνάνε άσχημα στο σπίτι τους θα βοηθηθούν. Καθ’ όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων επικρατούσε μελαγχολία, αλλά φέραμε στο φως κάτι που συνήθως κρύβεται καλά πίσω από κλειστές πόρτες, καλοσιδερωμένες κουρτίνες και προσποιητά χαμόγελα. Ο κινηματογράφος μπορεί να ξεσκεπάσει το θέατρο που παίζουν πολλές οικογένειες» εξηγεί η Ελένη Ρουσσινού.
Για να ανταποκριθεί στις δυσκολίες του ρόλου, η ηθοποιός κατέφυγε στις προσωπικές της εμπειρίες. «Ξεκίνησα από καθημερινές καταστάσεις. Για παράδειγμα, στο μετρό μπορεί να με σπρώξει κάποιος και να μην αντιδράσω, ενώ θέλω να του πω “τι σου έκανα και μου φέρεσαι έτσι;”. Και αναρωτιέμαι ποια είναι η λύση. Να αρχίσω να σπρώχνω κι εγώ ή να μπαίνω στο μετρό με πανοπλία; Και μετά ανέσυρα κάποιες ατυχείς ερωτικές σχέσεις μου, όπου έχω καταπιεστεί. Έρχεται αυτή η στιγμή που αναθεωρείς και αναρωτιέσαι γιατί δεν φεύγεις». Βέβαια, η κάθαρση στην ταινία, η στιγμή αυτή που κάποιος επιτέλους παίρνει την κατάσταση στα χέρια του είναι μετέωρη. Σύμφωνα με την ηθοποιό: «Δεν πρόκειται ακριβώς για κάθαρση, γιατί κάποιος άλλος παίρνει τη θέση του θύτη. Και ίσως ακολουθήσει και άλλος μετά από αυτόν. Απλώς ελπίζεις ότι ο επόμενος δυνάστης θα είναι πιο ελαστικός. Όλοι χρειαζόμαστε έναν αρχηγό. Το σύνδρομο της Στοκχόλμης έχει πλήξει και την Αθήνα».

Θέμης Πάνου
Ο 53χρονος ηθοποιός με την πολυετή θητεία στο ελληνικό θέατρο, απέσπασε για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου το βραβείο καλύτερου ηθοποιού στο Φεστιβάλ Βενετίας για τον ρόλο του στην ταινία. Αυτή η διάκριση τον αιφνιδίασε και αναφέρει ότι: «Από τα 96 λεπτά της ταινίας, θεωρώ ότι ήμουν καλός σε κάποιες στιγμές. Τα υπόλοιπα ήταν θέμα συγκυρίας. Κατά τα άλλα, περιμένω να καθίσει η σκόνη και να χωνέψω τη βράβευση».
Σχετικά με τις προκλήσεις του χαρακτήρα που υποδύεται ο ηθοποιός σχολιάζει: «Δεν ήταν εύκολο να παίξω ένα τέρας. Αλλά το ύφος της ταινίας δεν ήταν χυδαίο, ούτε υπήρξε η πρόκληση για την πρόκληση. Δεν θα δείτε ούτε μια σκηνή βίας. Η ταινία λειτουργεί, ως επί το πλείστον, υπαινικτικά. Προσπάθησα να αποδώσω την ψυχοσύνθεση ενός άρρωστου μυαλού. Αν σκαλίσουμε την επιφάνεια, θα ανακαλύψουμε πως και ο ίδιος είναι θύμα. Είναι σίγουρο ότι έχει και ο ίδιος υποστεί στο παρελθόν σωματική και ψυχολογική βία. Αυτό είχα καταγράψει στις σημειώσεις μου και σε αυτό ανέτρεχα κάθε τόσο για να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις του ρόλου. Ο χαρακτήρας αυτός κατασκευάζει θύματα και μετέπειτα θύτες σε μια αλυσίδα βίας».
Για το θέμα της ταινίας, την αποδόμηση της ελληνικής οικογένειας, ο πρωταγωνιστής επισημαίνει: «Τι συμβαίνει σήμερα στην οικογένεια; Μήπως οι ρόλοι γονέων και παιδιών έχουν αντιστραφεί; Μήπως οι περισσότεροι γονείς είναι ανεπαρκείς; Μήπως αυτό συμβαίνει γιατί η ίδια η κοινωνία δεν επενδύει στον άνθρωπο, στη δημιουργικότητα και την ουσία του, αλλά στο πρόσκαιρο και στο επιφανειακό. Όσο γίνεται αυτό, τόσο η οικογένεια, ως κύτταρο, αλλοιώνεται. Βέβαια, φρικιαστικά πράγματα συνέβαιναν ανέκαθεν πίσω από κλειστές πόρτες».

Βιογραφικό Αλέξανδρου Αβρανά:
Γεννήθηκε στη Λάρισα στις 24.09.1977. Σπούδασε στο U.d.K στο Βερολίνο. Η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους με τίτλο Without απέσπασε 7 βραβεία στο 49ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ενώ ήταν υποψήφια για Καλύτερη Φωτογραφία στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μιλάνου.

Φιλμογραφία του Αλέξανδρου Αβρανά:  
Miss Violence (99m), 2013
Άτιτλο, Ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους για τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο, 2012 work in progress
Μικρή Κατήχηση για τις Κατώτερες Τάξεις, Αύγουστου Στρίντμπεργκ, Θέατρο BIOS.
Home Made, (30m) ντοκιμαντέρ, 2010, ΕΡΤ ΑΕ, ΣΕΕ productions
Without, 80 min, 2009, NIKS movies Productions
"TOPOI" (35min), ντοκιμαντέρ, Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
Eleusina, Mon Amour (ca15min), 2007, ντοκιμαντέρ, παραγωγή ΕΑΣΑ
Pic Nic (ca 23min), 2007, παραγωγή Αλέξανδρος Αβρανάς
Happy Together (15min), 2006, παραγωγή Αλέξανδρος Αβρανάς
Beside, (ca 22min) 2005, παραγωγή Αλέξανδρος Αβρανάς
Love is Pain (ca15min), παραγωγή Αλέξανδρος Αβρανάς

Credits:
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Αβρανάς
Σενάριο: Αλέξανδρος Αβρανάς, Κώστας Περούλης
Executive Producer: Χρήστος Β. Κωνσταντακόπουλος
Παραγωγός: Βασίλης Χρυσανθόπουλος
Παραγωγή: Faliro House Productions, Plays2place Productions
Παίζουν: Θέμης Πάνου, Ρένη Πιττακή, Ελένη Ρουσσινου, Σίσσυ Τουμάση, Καλλιόπη Ζωντανού, Κωνσταντίνος Αθανασιάδης, Χλόη Μπολώτα, Μαρία Σκουλά, Νίκος Χατζόπουλος, Μηνας Χατζησάββας, Κώστας Ανταλόπουλος, Μαρία Καλλιμάνη, Βάσω Ιατροπούλου, Στέφανος Κοσμίδης, Χρήστος Λούλης, Αννα Κουτσαφτίκη, Γιώργος Συμεωνίδης, Bασίλης Kουκαλάνι, Γιώτα Φέστα, Μάρθα Μπουζιούρη
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Ολυμπία Μυτιληναίου 
Ηχοληψία: Νίκος Μπουγιούκος
Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη, Θανάσης Δεμίρης
Κοστουμια: Δέσποινα Χειμωνά
Μακιγιαζ: Ιωάννα Συμεωνίδη, Μαιρη Σταυρακάκη, Apollonia B.
Μονταζ: Νίκος Χελιδονίδης
Μιξάζ: Κώστας Βαρυμποπιώτης
Post Production 2|35
Διάρκεια: 99’

 

Με την προβολή του έργου της Λουκίας Ρικάκη Τα λόγια της σιωπής ολοκληρώνεται την 31η  Οκτώβρη ο πρώτος κύκλος προβολής ντοκιμαντέρ στον Ιανό, ο οποίος είναι αφιερωμένος στην παράδοση, τη σημασία και τη δύναμη του ντοκιμαντέρ στην Ελλάδα του σήμερα. Οι μέχρι σήμερα προβολές του μήνα Οκτώβρη, στέφθηκαν με μεγάλη επιτυχία, αφού η αίθουσα του Ιανού ήταν κατάμεστη από κόσμο, ο οποίος μετά το τέλος κάθε προβολής έθεσε ερωτήσεις στους παρευρισκόμενους σκηνοθέτες- συντελεστές.  Αυτή την Πέμπτη θα είναι παρόντες για  να απαντήσουν σε ερωτήσεις του κοινού η μητέρα της πρόωρα χαμένης σκηνοθέτιδας, Αθηνά Ρικάκη κα ο στενός συνεργάτης της Νίκος Νικολαϊδης.

Οι προβολές πραγματοποιούνται κάθε Πέμπτη στις 22:30 στον Ιανό (Σταδίου 24), σε μία πρωτοβουλία του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και του Ιανού, με τη συνεργασία της  Ένωσης Ελληνικού Ντοκιμαντέρ, με σκοπό να καλυφθεί ένα ευρύ φάσμα θεματολογίας, από αφιερώματα σε πρόσωπα, έως κοινωνικά, ιστορικά, επιστημονικά και οικολογικά ζητήματα.

Η πρωτοβουλία αυτή στοχεύει στην ανάδειξη της σημασίας του ντοκιμαντέρ, αφού  αποτελεί σημαντικό κομμάτι της σύγχρονης κινηματογραφίας και ένα μέσο αποτύπωσης του πραγματικού κόσμου. Ο κάθε δημιουργός χρησιμοποιεί την πραγματικότητα ως πρώτη ύλη, καταγράφοντάς τη χωρίς  υπερβολές, δίνοντας τη δυνατότητα στο θεατή να ενημερωθεί για ζητήματα που τον ενδιαφέρουν, να προβληματιστεί και να διδαχθεί από το παρελθόν, χρησιμοποιώντας τη γνώση που αποκτά για να βελτιώσει το μέλλον του.

O κύκλος ντοκιμαντέρ του μήνα Νοέμβρη θα είναι αφιερωμένος στη βία.
Η είσοδος σε όλες τις προβολές είναι ελεύθερη.

•Πέμπτη 31/10 στις 22:30:
Προβολή του ντοκιμαντέρ Τα λόγια της σιωπής, 2002, Διάρκ. 74'
Σκηνοθεσία: Λουκία Ρικάκη
Ένα ντοκιμαντέρ για την ελληνική νοηματική γλώσσα, την εγχώρια κοινότητα των κωφών, τις σχέσεις τους με τους ακούοντες, καθώς και για τον τρόπο με τον οποίο τους αντιμετωπίζει πολύς κόσμος.

CINE IANOS
Σταδίου 24, τηλ. 210 3217810
www.ianos.gr

Χρώμα ελληνικό είχε χθες το 26ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τόκιο.  Στην κατάμεστη αίθουσα του Roppongi Hills έγινε η ειδική προβολή της τελευταίας ολοκληρωμένης ταινίας του αείμνηστου σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου «Η Σκόνη του Χρόνου», παρουσία της γυναίκας και της κόρης του, Φοίβης Οικονομοπούλου και Άννας Αγγελοπούλου αντίστοιχα. Μαζί τους ήταν ο Νατσούκι Ικεζάουα, ένας από τους σπουδαιότερους σύγχρονους Ιάπωνες συγγραφείς, στενός φίλος του Έλληνα σκηνοθέτη, o οποίος έχει υποτιτλήσει στα ιαπωνικά τις 13 ταινίες του.

Η «Σκόνη του Χρόνου» θα αρχίσει να προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες της Ιαπωνίας στις 25 Ιανουαρίου 2014.  Στις 24 Ιανουαρίου του 2012, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έχανε τη ζωή του σε τροχαίο ατύχημα στη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας «Η άλλη θάλασσα».

Αναδημοσίευση από Greecejapan.com

Το Φεστιβάλ  Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, μετά την πετυχημένη 36η διοργάνωση του στην όμορφη βορειοελλαδίτισσα πόλη,  ταξιδεύει στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας (“Λαΐς, Ιερά Οδός) στις 31/10-6/11. Η Αθήνα είναι ο πρώτος σταθμός ενός μεγάλου ταξιδιού σε 65 πόλεις της Ελλάδας και 10 του εξωτερικού, που το Φεστιβάλ θα πραγματοποιήσει από τον Οκτώβριο του 2013 έως τον Σεπτέμβριο του 2014.

Απο την Πέμπτη 31 Οκτωβρίου έως την Τετάρτη 6 Νοεμβρίου, η Ταινιοθήκη της Ελλάδας θα προβάλλει τις βραβευμένες ταινίες του φετινού Ελληνικού και  Διεθνούς Φεστιβάλ Δράμας, το σύνολο των ελληνικών φετινών διαγωνιζόμενων ταινιών και μαζί, ένα μοναδικό αφιέρωμα σε γερμανικές ταινίες μικρού μήκους για παιδιά και ενήλικες.
Θυμίζουμε πως φέτος, στην Δράμα, προβλήθηκαν 39 ελληνικές ταινίες μικρού μήκους από τις συνολικά 184 που υποβλήθηκαν στο Εθνικό Διαγωνιστικό Τμήμα. σε πείσμα της οικονομικής δυσπραγίας...

Πρόκειται για ανεξάρτητες στην πλειονότητά τους παραγωγές: μόνο τέσσερις αποτελούν παραγωγή του προγράμματος ΜΙΚΡΟΦΙΛΜ της ΕΡΤ και μόλις μία του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου.

H μεγάλη πρωταγωνίστρια φέτος είναι η οικονομική κρίση που μοιάζει να μονοπωλεί την θεματική μιας μεγάλης μερίδας των δημιουργών -είτε ως κεντρικός πυρήνας των ιστοριών τους, είτε ως φόντο σε μια Ελλάδα που δοκιμάζεται: ανεργία, φτώχια, έξαρση του εθνικισμού, ρατσιστικά εγκλήματα, χρέη και κατασχέσεις, αυτοκτονίες, διαδηλώσεις, ΜΑΤ, μετανάστευση, εργασιακή εκμετάλλευση. Σταθερή θεματική οι διαπροσωπικές σχέσεις (οικογένεια, έρωτας, φιλία, ομοφυλοφιλία), χωρίς να λείπουν και κάποιες εκπλήξεις, όπως η ταινία με ηρωίδα μια μεταγλωσσική κωφή.

Ενδεικτικό της τάσης των νέων δημιουργών να καταπιάνονται με τα καυτά ζητήματα που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία είναι το γεγονός που φέτος, στη  Δράμα, μεγάλη νικήτρια αναδείχθηκε η Ασημίνα Προέδρου. Με την άκρως επίκαιρη ταινία της “Red Hulk” προσεγγίζει σε βάθος το θέμα του νεοναζισμού και της διείσδυσης του στους νέους.

Φέτος άλλωστε είναι η χρονιά των γυναικών, αφού υπογράφουν (ή συνυπογράφουν) ταινίες 19 σκηνοθέτριες -ανάμεσά τους και παλιές γνώριμες του φεστιβάλ. Πολλοί είναι και οι δημοφιλείς ηθοποιοί που πρωταγωνιστούν στις ταινίες του διαγωνιστικού. Ενδεικτικά αναφέρουμε τους: Νικήτα Τσακίρογλου, Μανώλη Μαυροματάκη, Θεοδώρα Τζήμου, Ιερώνυμο Καλετσάνο, Ερρίκο Λίτση, Γιώργο Πυρπασόπουλο, Άκη Σακελλαρίου, Κόρα Καρβούνη, Ορφέα Αυγουστίδη, Χρήστο Χατζηπαναγιώτη.
 

Μεγάλο ενδιαφέρον έχει και το αφιέρωμα στη Γερμανία, με επιλεγμένες ταινίες μικρού μήκους από τα Διεθνή Φεστιβάλ Δρέσδης και Ρέγκενσμπουργκ. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει και μερικές πολύ αξιόλογες γερμανικές παιδικές ταινίες που θα προβληθούν την Κυριακή 3/11 (7 μ.μ.).

Σημειώστε πως οι βραβευμένες ταινίες του ελληνικού προγράμματος θα προβληθούν την πρώτη και την τελευταία μέρα της εκδήλωσης.

 

Την Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2013, πραγματοποιήθηκε η τακτική Γενική Συνέλευση και οι Εκλογές της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Το απερχόμενο Διοικητικό Συμβούλιο, ολοκληρώνοντας επιτυχώς τη θητεία του, παρέδωσε τη σκυτάλη σε ένα ανανεωμένο και πιο ευέλικτο επταμελές σχήμα.

Η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου, όντας ο μόνος φορέας στη χώρα που αποτελείται από καταξιωμένους επαγγελματίες όλων των ειδικοτήτων του σινεμά, οδεύει αισίως προς τον 5ο χρόνο λειτουργία της. Τα μέλη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου, ήδη από την πρώτη συνεδρίαση, αποφάσισαν ομόφωνα, με ενθουσιασμό και όρεξη για δουλειά, ν’ αναλάβουν όλες τις απαιτούμενες πρωτοβουλίες ώστε η ΕΑΚ να συνεχίσει με τον βέλτιστο δυνατό τρόπο το έργο της, προασπίζοντας την ανάπτυξη του Ελληνικού Κινηματογράφου ως μέσο πολιτισμού, παιδείας και καλλιτεχνικής έκφρασης.

Το νέο Διοικητικό Συμβούλιο της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, συγκροτήθηκε σε σώμα ως εξής:

Πρόεδρος: Κατσούφης Βασίλης
Αντιπρόεδροι: Καρδαράς Αλέξης και Φρέντζος Γιώργος 
Γ.Γραμματέας: Πυρπασόπουλος Γιώργος
Ταμίας: Λυκιαρδόπουλος Γιώργος
Μέλη: Γεωργίου Χρίστος  και Λιβανού Αμάντα

Με την αντίστροφη μέτρηση για το 54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης να έχει ήδη ξεκινήσει, σας παρουσιάζουμε την ταινία λήξης της διοργάνωσης, καθώς και τις ταινίες που είναι υποψήφιες για το φετινό βραβείο LUX.

• Την αυλαία του 54ου ΦΚΘ θα κλείσει η πολυαναμενόμενη ταινία Nebraska του Αλεξάντερ Πέιν / Alexander Payne, το Σάββατο 9 Νοεμβρίου 2013, στο Ολύμπιον, παρουσία του ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτη. Η ταινία -ένας ασπρόμαυρος φόρος τιμής στη γενέτειρα του Πέιν, τη Νεμπράσκα- είναι ένα βαθιά ανθρώπινο road movie που εστιάζει στη γλυκόπικρη σχέση ενός πατέρα με το γιο του, οι οποίοι ταξιδεύουν εκεί για να εισπράξουν τα κέρδη ενός αμφιβόλου γνησιότητας λαχείου. Στο ρόλο του πατέρα συναντάμε τον Μπρους Ντερν, σε μια έξοχη ερμηνεία που βραβεύτηκε στο φεστιβάλ των Καννών. Η ταινία αποτυπώνει εικόνες μιας άγνωστης Αμερικής, αναμνήσεις και αλήθειες, μέσα από τη συναισθηματικά φορτισμένη προσωπική διαδρομή του κεντρικού ήρωα.

• Η Βαλέρια Γκολίνο θα παρευρεθεί στο 54ο ΦΚΘ για να παρουσιάσει τη νέα ταινία της με τίτλο Μέλι/Honey (Ιταλία, Γαλλία), η οποία είναι υποψήφια φέτος για το βραβείο LUX, που απονέμει κάθε χρόνο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Οι άλλες δύο ταινίες που διαγωνίζονται είναι το Ραγισμένα όνειρα / The Broken Circle Breakdown του Φέλιξ φαν Γρούνινγεν / Felix van Groeningen (Βέλγιο) και Ο εγωιστής γίγαντας / The Selfish Giant της Κλίο Μπάρναρντ / Clio Barnard (Μεγ. Βρετανία). Μέσα από το κινηματογραφικό βραβείο LUX, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στηρίζει την πολιτιστική πολυμορφία και βοηθά στην οικοδόμηση γεφυρών μεταξύ των Ευρωπαίων. Φέτος η βράβευση θα πραγματοποιηθεί στις 11 Δεκεμβρίου. Το κοινό έχει την δυνατότητα να ψηφίσει την ταινία της προτίμησής του στην ιστοσελίδα luxprize.eu ή στην αντίστοιχη σελίδα στο facebook.

Οι συμμετοχές της ταινίας λήξης και των υποψήφιων ταινιών για το βραβείο LUX, εντάσσονται στην ενότητα «Ανοιχτοί Ορίζοντες», που χρηματοδοτείται, μεταξύ άλλων δράσεων του 54ου ΦΚΘ, από την Ευρωπαϊκή Ένωση - Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης, στο πλαίσιο του ΠΕΠ Κεντρικής Μακεδονίας 2007-2013.

   


To Κινηματογραφικό Δίκτυο Νοτιανατολικής Ευρώπης – SEE Cinema Network προσκαλεί σε συμμετοχές όσους ενδιαφέρονται να λάβουν χρηματοδότηση για: α) την ανάπτυξη σχεδίων κινηματογραφικών ταινιών μεγάλου μήκους διεθνούς συμπαραγωγής και β) την παραγωγή ταινιών μικρού μήκους με προτεραιότητα στις διεθνείς συμπαραγωγές. Γίνονται δεκτές προς εξέταση προτάσεις των οποίων ο σεναριογραφος, ο σκηνοθέτης και ο παραγωγός προέρχονται από χώρες-μέλη του Δικτύου. Το περιεχόμενο του φακέλου της πρότασης πρέπει να είναι στην αγγλική γλώσσα και να περιλαμβάνει: αίτηση, βιογραφικά, σενάριο, σύνοψη σεναρίου, προυπολογισμό και ότι άλλο κρίνουν οι υποψήφιοι ως απαραίτητο.

Οι υποβολές πρέπει να γίνουν έως την Πέμπτη 24 Οκτωβρίου 2013 στα γραφεία του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου υπόψη του κ. Γιάννη Ηλιόπουλου – Εκτελεστικού Γραμματέα του Δικτύου ή ηλεκτρονικά στη διεύθυνση Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Παρακάτω θα βρείτε τα σχετικά έντυπα υποβολής καθώς και πληροφοριακό υλικό:

aplication form 2en (2)

appl form for devel

rules and regulations for deve

rules for short-films.2011doc

Με εξαιρετικές συμμετοχές σε όλες τις κατηγορίες φιλμ και σεναρίων ολοκληρώθηκε το 6ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Λονδίνου. Πάντοτε προοδευτικό και ανεξάρτητο το φεστιβάλ έχει δημιουργήσει ένα σημείο συνάντησης για το ελληνικό φιλμ από όλο τον κόσμο. Φέτος συμμετείχαν 69 επιλεγμένες ταινίες κάθε είδους: μυθοπλασίας μεγάλου και μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ, πειραματικές ταινίες, animation και ταινίες βιντεοτέχνης. Από αυτές οι 68 ήταν στο διαγωνιστικό μέρος του φεστιβάλ. Οι 43 προβλήθηκαν για πρώτη φορά στη Μεγάλη Βρετανία. Οι 14 πραγματοποίησαν πρώτη παγκόσμια προβολή. Στο διαγωνισμό του σεναρίου μυθοπλασίας συμμετείχαν 19 επιλεγμένα σενάρια, εκ των οποίων 11 μεγάλου μήκους και 8 μικρού μήκους.

Η αντικειμενική, έγκυρη, ανεξάρτητη και προοδευτική ματιά του φεστιβάλ το έχει κάνει αγαπητό σε δημιουργούς και κοινό. Το φεστιβάλ υποστηρίζει τη δημιουργικότητα που συνδυάζει το παλιό καλό σινεμά, με τις δυνατότητες που προσφέρει η νέα εποχή της τεχνολογίας. Οι παράλληλες δράσεις του δημιουργούν δικτύωση και ευκαιρίες για μια συνεχή εξωστρεφή παρουσία του σύγχρονου Έλληνα δημιουργού στο χώρο του φιλμ. Είναι ακριβώς αυτό το θετικό πρόσωπο της Ελλάδας προς τα έξω που δηλώνει ότι ο Έλληνας καλλιτέχνης, και ειδικά αυτός στο χώρο του κινηματογράφου και του βίντεο, είναι ασταμάτητα δημιουργικός και υποστηρίζει το έργο του και το σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό. Τα Βραβεία Οδυσσέας που δίνει το φεστιβάλ κάθε χρόνο είναι αφιερωμένα στην Οδύσσεια των δημιουργών, προκειμένου να ολοκληρώσουν το έργο τους. Σε κάποιες κατηγορίες, λόγω του μεγάλου συναγωνισμού, τα Βραβεία μοιράστηκαν σε δύο ή τρεις νικητές. Τα Βραβευμένα έργα του φεστιβάλ, θα παρουσιαστούν στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, στην Αθήνα, από τις 4 μέχρι τις 8 Δεκεμβρίου 2013. Ακολουθεί η λίστα με τα Βραβεία.

ΒΡΑΒΕΙΑ ΟΔΥΣΣΕΑΣ 2013

BEST FICTION FEATURE FILM
(ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΗΚΟΥΣ)
10η Μέρα. Σκην. Βασίλη Μαζωμένου. Ελλάδα, 2012. 
 
BEST CONCEPT FOR FICTION FEATURE
(ΚΑΛΥΤΕΡΟ CONCEPT ΓΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΗΚΟΥΣ)
Αίμα. Σκην. Διαμαντή Καραναστάση. Ελλάδα, 2012. 
 
BEST DOCUMENTARY (ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ)
Μίτσιγκαν – Ομορφιές και Δυσκολίες. Σκην. Κίμωνα Τσακίρη. Ελλάδα, 2013. 
 
BEST CREATIVE DOCUMENTARY (ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ)
Ξένη Χώρα. Σκην. Κυριακή Μάλαμα. Ελλάδα, 2013.
&
Δημήτρης Παπαδούλης – Το πολλαπλό δώρο. Σκην. Στέλλα Αλισανόγλου. Ελλάδα, 2013.
&
Welcome to the Show – Η μουσική κληρονομιά του Παύλου Σιδηρόπουλου. Σκην. Κώστα Πλιάκου και Alexis Ponce Psarros. Ελλάδα, 2013. 
 
BEST SHORT FILM (ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ)
Το Παντοπωλείον. Σκην. Άλκη Σδούγκου. Ελλάδα, 2013.
&
Joey. Σκην. John Evagora. Αυστραλία, 2012.
&
Ποιος Βασίλης; Σκην. Δημήτρη Μουτσιάκα. Ελλάδα, 2011. 
 
 BEST ANIMATION (ΚΑΛΥΤΕΡΟ ANIMATION)
Αποδημία. Σκην. Κατερίνα Αθανασοπούλου. Ελλάδα/Μεγάλη Βρετανία, 2012. 
 
BEST EXPERIMENTAL FILM (ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ)
Greek Crisis Lexicon. Σκην. Γιώργου Ναλπατίδη. Ελλάδα, 2012.
&
Οι φίλοι εκείνοι. Σκην. Άγγελου Σπαρτάλη. Ελλάδα, 2013. 
 
BEST VIDEO ART (ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΒΙΝΤΕΟΤΕΧΝΗΣ)
Self Exile. Σκην. Νίκου Γιαβρόπουλου, Ελλάδα, 2009. 
 
BEST FICTION FEATURE SCRIPT (script competition only)
(ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΓΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΗΚΟΥΣ)
Rhodes to Love. Του John Vasicek. ΗΠΑ, 2012.
&
Οι Σπαρτιάτιες Ασπίδες. Των “thesseven|” (Θεόδωρος Δαλιάνης, Max Serafim Efstratiadis, Αχιλλέας Γερομόσχος, Πάνος Καραδούκας,  Πάνος Κεχαγιόγλου,  Νίκος Σαπουτζής, Δέσποινα Θεοδοσιάδου, Σοφία Ζάχου). Ελλάδα, 2013.
 
BEST SHORT SCRIPT (script competition only)
(ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΓΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ)
Η Υπόσχεση. Της Αντριάνας Σαπρίκη. Ελλάδα, 2013.
 
BEST DIRECTING (fiction feature films only)
(ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ)
Βασίλης Μαζωμένος.
10η Μέρα. Σκην. Βασίλη Μαζωμένου. Ελλάδα, 2012. 
 
BEST ACTOR (fiction feature films only)
(ΠΡΩΤΟΥ ΑΝΤΡΙΚΟΥ ΡΟΛΟΥ)
Patrick Fryer, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης.
Τηλεμάχεια. Σκην. Alexander Nally. Ελλάδα/Μεγάλη Βρετανία, 2013. 
 
BEST ACTRESS (fiction feature films only)
(ΠΡΩΤΟΥ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΡΟΛΟΥ)
Lizz Njagah.
Η επιστροφή του Λαζάρου. Σκην. Αλέξανδρου Κωνσταντάρα. Ελλάδα, 2013.
&
Βίκυ Βολιώτη.
Αίμα. Σκην. Διαμαντή Καραναστάση. Ελλάδα, 2012. 
 
BEST PERFORMER (ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ PERFORMER)
Κλέων Γρηγοριάδης.
Μια νύχτα στην Αθήνα. Σκην. Δημήτρη Αρβανίτη. Ελλάδα, 2013. 
 
BEST SCREENPLAY (fiction feature films only)
(ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΣΕΝΑΡΙΟΥ)
Διαμαντής Καραναστάσης. (Διασκευή από θεατρικό έργο της Μαριάννας Κάλμπαρη).
Αίμα. Σκην. Διαμαντή Καραναστάση. Ελλάδα, 2012. 
  
BEST MUSIC (ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ)
Νάσος Σοπίλης.
Μίτσιγκαν – Ομορφιές και Δυσκολίες. Σκην. Κίμωνα Τσακίρη. Ελλάδα, 2013.
&
Σάκης Τσιλίκης & Γιάννης Λάσκαρης.
Έλληνες σε αβέβαιη πτήση. Σκην. Abdolreza Kohanrouz. Ελλάδα, 2012.
 
BEST PHOTOGRAPHY (ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ)
Γιώργος Παπανδρικόπουλος.
10η Μέρα. Σκην. Βασίλη Μαζωμένου. Ελλάδα, 2012. 
  
NEW DIRECTOR AWARD (ΒΡΑΒΕΙΟ ΝΕΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ)
Τάσος Γιαπουτζής.
It’s a good life. Σκην. Τάσος Γιαπουτζής. Μεγάλη Βρετανία, 2013.
&
Δανάη Παπαιωάννου.
Δάφνη (όχι νερό στα μάτια). Σκην. Δανάη Παπαιωάννου. Ελλάδα/Γαλλία, 2011. 
&
Ελεάνα Σαντοριναίου.
Θυμάσαι που πηγαίναμε στη θάλασσα; Σκην. Ελεάνα Σαντοριναίου. Ελλάδα, 2012. 
 
HONORARY AWARDS (ΤΙΜΗΤΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ)
Κώστας Καζάκος.
Προοπτικές. Σκην. Αλέξανδρου Παπαθανασίου. Ελλάδα/Μεγάλη Βρετανία, 2013.
&
Νικήτας Τσακίρογλου.
Γκρίζα Διαδρομή. Σκην. Άντυ Παπαδημητρίου. Ελλάδα, 2012.
 
GREEK FILM LOVERS CLUB AWARD
(ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΠΟ ΤΟ GREEK FILM LOVERS CLUB)
Rhodes to Love. Του John Vasicek. ΗΠΑ, 2012.
 
Στις ιστοσελίδες του φεστιβάλ, θα βρείτε πλήρη περιγραφή των ταινιών και των σεναρίων – συμπεριλαμβανομένου  φωτογραφικού υλικού και trailers.
Οι ιστοσελίδες είναι οι ακόλουθες: 
www.greekfilmfestival.com  και   www.londongreekfilmfestival.com

Το Φιλιά εις τα παιδιά δεν είναι μια ακόμα ταινία για το Ολοκαύτωμα,είναι μια ταινία για την παιδική ηλικία στη σκιά του Ολοκαυτώματος.Aπό τη Πέμπτη 24 Οκτωβρίου μέχρι Κυριακή 27, ώρα 20:00 θα επαναπροβληθεί στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Κάθε βράδυ μετά την προβολή θα υπάρχει δυνατότητα ανοικτής συζήτησης με τον σκηνοθέτη.Το ντοκιμαντέρ γυρίστηκε στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ιωάννινα, Χανιά και στο Άουσβιτς της Πολωνίας. Προβλήθηκε επί πολλές εβδομάδες σε κινηματογράφους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, σε ειδικές προβολές σε άλλες πόλεις, σε πολλά σχολεία, τιμήθηκε με 8 βραβεία σε ελληνικά και διεθνή φεστιβάλ και είχε πολλές δημοσιεύσεις και κριτικές.

Η ταινία προβάλλεται τώρα σε Γυμνάσια και Λύκεια της χώρας και συνεχίζει την διεθνή της πορεία σε φεστιβάλ και εκδηλώσεις στις ΗΠΑ, Γερμανία, Βέλγιο, κ.α.

Πληροφορίες για τις προβολές:
http://www.mcf.gr/el/whats_on/1123/?ev=tin_polibrabeimeni_tainia_ntokimanter_toi_basili_loile_filia_eis_ta_paidia

8 Βραβεία σε Ελληνικά και Διεθνή Φεστιβάλ Κινηματογράφου

Greek Film Festival Chicago, USA, 2012
-ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΙΝΟΥ

“Αγών”-Διεθνής Συνάντηση Αρχαιολογικής Ταινίας 2012, Αθήνα
-ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ της Διεθνούς Κριτικής Επιτροπής
-ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΙΝΟΥ

Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για παιδιά και νέους 2011
-ΒΡΑΒΕΙΟ της Διεθνούς Κριτικής Επιτροπής για το
ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
-ΒΡΑΒΕΙΟ της Κριτικής Επιτροπής των παιδιών για το
ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΗΚΟΥΣ

Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας 2011
-Β’ ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
-ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ
-ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ


Σύνοψη ταινίας

Πέντε μικρά Εβραιόπουλα στην Ελλάδα της Γερμανικής Κατοχής που σώθηκαν από το θάνατο χάρις σε οικογένειες Χριστιανών, πέντε ‘‘κρυμμένα παιδιά’’ που έζησαν μέσα στην απόλυτη σιωπή, αφηγούνται τις ιστορίες τους. Ιστορίες τρόμου κι αγωνίας αλλά και στιγμές παιδικής ανεμελιάς μέσα στην αγκαλιά των ξένων. Στοργικές φωλιές, κρυφοί παράδεισοι μακριά από τη φρίκη του Ολοκαυτώματος.
Πέντε παιδιά που μεγάλωσαν απότομα.
Η Ροζίνα, ο Σήφης, η Ευτυχία, η Σέλλυ και ο Μάριος πέρασαν τη ζωή τους κουβαλώντας πάντα μαζί τη μνήμη χιλιάδων παιδιών: εκείνων που δεν πρόλαβαν ποτέ να μεγαλώσουν.
Η ταινία παρακολουθεί αυτά τα πρόσωπα από την παιδική ηλικία μέχρι σήμερα, φέρνοντας στο φως πολύτιμα προσωπικά τους ντοκουμέντα –ένα παιδικό ημερολόγιο, μια σχολική έκθεση, φωτογραφίες και οικογενειακά φιλμάκια– τεκμήρια μιας ολόκληρης εποχής.

Παράλληλα, σκιαγραφείται η ζωή των Εβραϊκών κοινοτήτων της Ελλάδας πριν τον Πόλεμο και αποκαλύπτονται σπάνιες εικόνες της κατεχόμενης Αθήνας και Θεσσαλονίκης, μέσα από κινηματογραφικά αρχεία, ερασιτεχνικές ταινίες Γερμανών στρατιωτών και παράνομες λήψεις Ελλήνων πατριωτών.

Διάρκεια ταινίας: 115 λεπτά

Βιογραφικό σημείωμα σκηνοθέτη
Ο Βασίλης Λουλές είναι σκηνοθέτης ταινιών μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ. Γεννήθηκε στα Τρίκαλα.
Σπούδασε Ηλεκτρολόγος Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο και Κινηματογράφο στη Σχολή Χατζίκου.
Συνεργάστηκε για χρόνια με την ΕΡΤ ως Συντονιστής στο πρόγραμμα ταινιών μικρού μήκους μικροφίλμ και με το Κινηματογραφικό Αρχείο του Υπουργείου Εξωτερικών στην ταξινόμηση παλαιών κινηματογραφικών επικαίρων.
Οι ταινίες του τιμήθηκαν με βραβεία, έλαβαν μέρος σε πολλά φεστιβάλ του εξωτερικού, μεταδόθηκαν από ξένα και ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια, συμπεριλήφθηκαν σε ελληνικά και διεθνή αφιερώματα και χρησιμοποιούνται ως εκπαιδευτικό υλικό σε σχολές και Πανεπιστήμια.
Τα έργα του πραγματεύονται μικρές, προσωπικές ιστορίες που σκιαγραφούνται μέσα στη δίνη της Ιστορίας ή στον απόηχό της.

Φιλμογραφία (επιλογή)
2012 Φιλιά εις τα παιδιά  ντοκιμαντέρ 115’
2005 Συναντήσεις με τη μητέρα μου Λέλα Καραγιάννη  ντοκιμαντέρ 29’’
2000 Ένας λαμπερός ήλιος  μυθοπλασία 36’’
1999 Ελευσίνα, ιστορίες στον απόηχο των μηχανών  ντοκιμαντέρ 30’’
1996 Μετέωρα-Πίνδος, οδοιπορικό  ντοκιμαντέρ 93’’
1993 Ο Αμερικάνος  μυθοπλασία 39’’
1990 Απών  μυθοπλασία 15’’

Επισκεφτείτε στο facebook τις σελίδες:

“Vassilis Loules”
http://www.facebook.com/vassilis.loules

“Φιλιά εις τα παιδιά”
http://www.facebook.com/pages/Φιλιά-εις-τα-παιδιά/298619743592734?sk=info

“Φιλιά εις τα παιδιά στη Θεσσαλονίκη”
http://www.facebook.com/pages/Φιλιά-εις-τα-παιδιά-στη-Θεσσαλονίκη/111275145720770


Δείτε το TRAILER

http://www.youtube.com/watch?v=QfRWVjtQMGs